The Piper At The Gates Of Dawn :: De kinderkamer van de psychedelica

Toch waren het niet alleen de teksten van Barrett die het verschil maakten. Want ook het door de hele groep geschreven instrumentale "Interstellar Overdrive" — dat de livesensatie die Pink Floyd was het beste wist weer te geven — en het bij momenten hilarische en met vreemde keelgeluiden — courtesy of Waters — gevulde "Pow R. Toc H." missen in belangrijke mate die charmerende mix van kinderlijke verwondering en spontane klankexperimenten die de andere nummers zo kenmerken.

Dat was de grote kracht van Pink Floyd tijdens het debuut: de speelse onschuld en kinderlijke naïviteit van Syd Barrett gekoppeld aan de steun en kracht die hij kreeg van Roger Waters, Nick Mason en Richard Wright. De vier leden hadden elkaar nodig en elk van hen had een specifieke rol te vervullen. Als geen ander wisten ze de klassieke elementen van de psychedelica om te vormen tot iets geheel aparts zonder de aansluiting met de beweging te missen.

Er waren uiteraard genoeg groepen die net als Pink Floyd de muziek verder verkenden, maar alle haalden ze hun inspiratie uit hun academische kunstachtergrond (AMM), of uit ervaringen met esoterie en sjamanisme (Morrissons fascinatie voor de Indianencultuur) of gewoon uit de tegencultuur en het druggebruik (grosso modo alle bands). Wanneer deze groepen verwezen naar pakweg Alice In Wonderland deden ze dat omdat het boek volgens hen volstond met verwijzingen naar drugs. Barrett daarentegen greep gewoon terug naar een gelukkige kindertijd.

The Piper At The Gates Of Dawn is een uniek werk, niet alleen binnen de geschiedenis van Pink Floyd of Syd Barrett maar ook binnen de geschiedenis van de psychedelica. De muziekstroming van de vrijheid van geest, de onschuld van het kind en "de verbeelding aan de macht" slaagde er immers nooit echt in om die idealen muzikaal waar te maken. De muziek bleef uiteindelijk te berekend en te gezocht om echt onschuldig te zijn.

Dat The Piper At The Gates Of Dawn daar wel in slaagde, was net omdat Barrett zonder het te willen of bewust op te zoeken al deze idealen in zich droeg en wist te vertalen naar muziek. Jammer genoeg betekende die ontvankelijkheid ook zijn neergang. Het druggebruik en succes dreven Barrett steeds verder weg in zijn eigen kleine hel. Het kind dat op "Bike" nog zo vrolijk "I’ve got a bike, you can ride it if you like. It’s got a basket, a bell that rings. And things to make it look good. I’d give it to you if I could, but I borrowed it." was niet meer.

Hoe goed Pink Floyd en Syd Barrett later ook hun best nog deden, ze haalden nooit meer het niveau van The Piper At The Gates Of Dawn. Zelfs de vele copycats wisten alleen maar Barretts vorm en stijl over te nemen zonder ooit aan de essentie van zijn onschuld te raken. Dit was een plaat die Barrett in een speciale kinderkamer had geschreven. Of zoals het op het einde van de plaat weerklinkt: "I know a room full of musical tunes. Some rhyme, some ching, most of them are clockwork. Let’s go into the other room and make them work." Helaas werd na één plaat al die kamer definitief gesloten, de speeltijd was voorgoed voorbij.

The Piper At The Gates Of Dawn is naar aanleiding van zijn veertigste releasedatum opnieuw uitgebracht in een fraaie cd-box met drie cd’s. Naast de aan te raden monoversie, zit ook de stereoversie erbij en een resem singles ("Arnold Layne", "See Emily Play") en outtakes.