De herhalingsoefening Bob Dylan

Een mens staat er niet bij stil, maar Nirvana is meer dan “Smells Like Teen Spirit” uit de Tijdloze 100. En Neil Young heeft meer nummers gemaakt dan “Heart Of Gold” en “Rockin’ In The Free World”. Zo lijkt ook Dylan verengd te worden tot hetzelfde lijstje van een dozijn nummers.

Of Bob Dylan al dan niet een protestzanger is, is een discussie die de die hards waarschijnlijk tot aan de Apocalyps op hardnekkige wijze zullen blijven voeren. Zelf beweert de man van niet, maar die bewering staat dan weer in schril contrast met nummers als “Masters Of War” of “A Hard Rain’s A Gonna Fall”. Toch is ’s mans bewering nog zo gek niet. Welke protestzanger of, ruimer gesteld, anti-establishmentfiguur zou immers optreden voor de paus, een concert dat zowel in roomse als Dylanologe kringen commotie veroorzaakte en tot vandaag een heikel onderwerp blijft.

Ergens is het verbazingwekkend dat één man zo’n herrie kan veroorzaken. Bob Dylan is namelijk vooralsnog een singer-songwriter, en occasioneel radio-dj, geen controversiële politicus. Een bepaalde generatie mag hem in een ondertussen alweer lang vervlogen tijdperk dan wel als haar spreekbuis gezien hebben, iets dat de man overigens niet zo leuk vindt, dan nog is het vreemd dat de figuur Dylan anno 2007 nog zo vaak onderwerp van discussie is.

Over generatiegenoten als Mick Jagger zijn de meningen minder verdeeld: het is best komisch dat de man nog optreedt, maar algemeen wordt aanvaard dat we het beste wel gehad hebben. Wie na een concert van Bob Dylan eventjes rondhangt aan de uitgang, sprokkelt in een handomdraai debatoren bij elkaar wiens meningen als dag en nacht verschillen. Algemeen wordt het genie Dylan wel erkend in de muziekwereld, maar de muziek -- en meerbepaald de manier waarop er gezongen wordt -- wordt door de ene Dylanoloog even hard verketterd als door de andere adept opgehemeld. Het is alleen wachten tot iemand opnieuw “Judas!” schreeuwt wanneer “Like A Rolling Stone” in nog maar eens een andere versie op de toehoorders wordt losgelaten.

Wat willen de fans eigenlijk? In steeds grotere getallen zakken ze elke twee jaar opnieuw af naar Vorst om hun held te aanschouwen, maar nooit doet hij wat zij zouden willen. Het is een probleem waar uiteraard elke artiest mee te maken krijgt, maar zelden op deze schaal en van zo’n lange duur.

Kameleongedrag

Niet dat Dylan vrij van schuld is. Net zoals Neil Young durft de man al eens kameleongedrag vertonen en doet hij geregeld net het omgekeerde van wat verwacht of gehoopt wordt, wat op zich redelijk dubbelzinnig is: mensen houden net van eigenzinnige artiesten, maar als ze het ook werkelijk zijn, is het weer niet goed.

In die optiek is het interessant eens te kijken naar Dylan, de nieuwe en zoveelste definitieve verzamelaar die zopas van de man verschenen is. De plaat heeft overigens een redelijk verwarrende titel: in 1973 bracht Dylan al eens een gelijknamige, interessante coverplaat uit. Maar waar hij op die plaat zelf de hand had in de keuze van de tracks, werd dat op de nieuwste worp aan de fans overgelaten. Op een speciale website konden fans hun keuze doorgeven en het resultaat daarvan is een tracklist die, hoeft het gezegd, niet als verrassend omschreven kan worden.