De herhalingsoefening Bob Dylan

De plaat biedt weliswaar een mooie dwarsdoorsnede van ’s mans carrière, maar het is jammer dat deze nieuwe verzamelaar, net als zijn voorgangers, de kans onbenut laat om cruciale nummers op te pikken. Zo zijn “Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again” en “Changing Of The Guards” maar enkele van de opvallende, zeg maar bekendere afwezigen. Daarnaast is het, hoewel met “Things Have Changed” van de Wonderboys-soundtrack een fijne aanzet gegeven is, ook vruchteloos zoeken naar belangrijke, maar minder bekende nummers. Daarmee laten dezelfde fans die Dylans veelzijdige en indrukwekkende oeuvre bezingen de kans liggen om de platgetreden paden te verlaten en aan Dylan-leken de gelegenheid te bieden om eens met andere nummers in contact te komen dan, om er maar eentje uit te pikken, “Knockin’ On Heaven’s Door.”

Misschien moeten liefhebbers die dieper willen graven in het fenomeen Bob Dylan deze piste wel verlaten en zich helemaal overgeven aan Theme Time Radio Hour. Deze radioshow, die om onduidelijke redenen vooralsnog niet door een snuggere jongen van de vaderlandse radiozenders is aangekocht, laat een nieuwe, fascinerende kant zien van His Bobness. Het concept is waarschijnlijk algemeen bekend: elke uitzending wordt aan één thema opgehangen en tussen die fijne keuze aan platen door laat Dylan zijn licht schijnen over de nummers en verbindende thema’s en behandelt hij e-mails van luisteraars.

Dat alles doet de man op uiterst sfeervolle wijze en de commentaren op het stemgebruik tijdens de uitzendingen is alvast positiever dan dat van ’s mans concerten. Hoewel zijn muzikale inbreng in de show uiteraard nihil is ten opzichte van zijn eigen platen, biedt Theme Time Radio Hour een boeiende muzikale inkijk in de man. Misschien was een best of van dit radioprogramma wel een interessantere release geweest dan een zoveelste verzameling hele en halve protestsongs. Ook voor zijn platenfirma zou dat, mits er handig gebruikt wordt gemaakt van de productnaam ‘Dylan’, een lucratieve operatie kunnen worden.

Bizar fenomeen

Zo’n zet zou ook een verrijking zijn voor de fans die Dylan samengesteld hebben. Want wat heeft hen eigenlijk gedreven in hun keuze? Het lijkt zeer onwaarschijnlijk dat ze de door hen geselecteerde nummers niet reeds, soms zelfs veelvuldig, in hun platenkast hebben staan. Waarom iemand steeds op zoek blijft gaan naar dezelfde muziek, is een uiterst bizar fenomeen dat dringend eens onderzocht en uitgeklaard moet worden. Zou er geen publiek zijn dat eens iets nieuws wil? Waarom wordt er bijvoorbeeld niet geput uit Slow Train Coming? Hoewel dat album nagenoeg algemeen verguisd is, vormt het een cruciaal deel van Dylans carrière doordat het de neerslag vormt van zijn zogenaamde bekeringsperiode. Hoewel muzikaal misschien niet even interessant als Nashville Skyline is het evenzeer een belangrijk deel in de ontwikkeling van Bob Dylan als artiest én als mens en is het daardoor onbegrijpelijk dat zo’n cruciale periode niet aan bod komt in een carrière-overzicht.

Goed, er bestaat van de nieuwe retrospectieve plaat ook een versie die drie schijfjes telt en waar bijvoorbeeld “Gotta Serve Somebody” wél opstaat, maar er is geen kristallen bol nodig om te raden of een jongmens die Dylan wil leren kennen zal starten met drie cd’s dan wel één. En daarmee is een kans die waarschijnlijk “slechts” eens in de tien jaar opduikt weeral verkeken. Misschien zou het geen slechte zaak zijn mochten de Dylanfans die Dylan samenstelden en vaak zoveel van hun idool, hun Messias, vragen voor een keer meer van zichzelf dan van de man vragen. Misschien krijgen ze er vervolgens ook meer voor terug?