Editors :: ''We doen alles om ongehoorde geluiden te maken''

Waren ze met debuut The Back Room nog gewoon een van de vele rockgroepjes die in het zog van Franz Ferdinand het hoekigste en donkerste van de jaren tachtig opzochten, met de opvolger scheuren Editors zich op overtuigende wijze los van het peloton. Op An End Has A Start paart de groep een bloedmooie gitaarklank aan ijzersterke melodieën en veel emotie. Zondag staan ze voor uitverkochte Hallen van Schaarbeek.

goddeau: “It’s just songs about feelings and emotions”, zei Tom over de nieuwe plaat. Meer is het niet?
Tom Smith (zang): “Dat lijkt me toch heel wat? Sommige songs zijn misschien iéts dieper, maar daar komt het toch op neer: gevoelens.”
goddeau: Wat ik zo sterk vind aan An End Has A Start, is dat jullie er ondanks de soms behoorlijk zware onderwerpen toch in slagen de nieuwe songs een vorm van troost en hoop te doen uitstralen.
Smith: “Het zijn geen treurmarsen, ondanks het feit dat we het naar de normen van popmuziek over nogal ernstige onderwerpen hebben. Het was inderdaad de bedoeling troost te bieden met een paar songs met grootse refreinen. Kijk, er zijn het laatste jaar een paar dingen gebeurd in mijn leven -- sterfgevallen onder andere --, en aangezien ik degene ben die de teksten schrijf, heb ik dat er niet kunnen buiten houden. Maar het moet ook niet opgeklopt worden: er zijn maar vier of vijf songs die rechtstreeks over de dood gaan. De rest bevat veel meer hoop en warmte. Songs als “Escape The Nest” en “The Racing Rats” gaan veeleer over het leven in deze moderne tijden, over hoe je je klein kunt voelen tegenover de grote overbevolkte wereld.”

goddeau: In je teksten zit ook heel wat aanvaarding, gelatenheid. “You came on your own/that’s how you leave”: je zingt het niet gedeprimeerd, het is niet meer dan een vaststelling die we moeten aanvaarden.
Smith: “Maar dat heeft ook te maken met de volgende zin: “with hope in your hands/and air to breathe”. Ik heb mijn hoofd niet gebroken over of ik dit of dat wil aanvaarden; het zijn gewoon de gedachten die me toen door het hoofd schoten. Als je dat tot in de details analyseert, word je gek.”
“Toen ik “In the end all you can hope for/is the love you gave to equal the pain you’ve gone through” (uit “Bones”, mvs) schreef, zag ik het leven voor me als een weegschaal. Aan de ene kant heb je de vreugde en de goede dingen die je hebt gekend, aan de andere kant de pijn en droefheid. Als beide kanten in evenwicht zijn, heb je het er goed van afgebracht.”

goddeau: Wat opvalt aan An End Has A Start is het epische geluid. Zochten jullie bewust naar een bredere sound?
Chris Urbanowicz (gitaar): “Garret Lee, onze producer, maakt nu eenmaal dit soort muziek. Voor we aan de opnames begonnen, zei hij me dat hij onder elk nummer vijftig à zestig gitaarlijnen wilde steken. Dat had ik nog nooit gedaan, maar dan kun je ook elk register bespelen. Dat maakt de grote stukken zo immens, waar we vroeger eerder een dun geluid hadden.”