Jim White :: ''Muziek maken is een beetje als een boompje versieren''

Of ik dan wat van zijn wortelpuree wil? Zonder verpinken stelt hij me de vraag nadat ik een half broodje afwimpelde met de mededeling dat ik net van de tandarts kom. Het is White ten voeten uit: zijn schriele fysiek, slungelachtige tred en ietwat maffe kledij doen een mens soms vergeten dat hij een kwieke gesprekspartner is die over de meest uiteenlopende onderwerpen een mening heeft. Rondhangen met Jim White in de mess van ’s lands mooiste concerttempel, een aanrader!

White: "Ik ben ook net naar een dokter geweest."
goddeau: Wat had hij te melden?
White: "Dat mijn hoofd vol gaatjes zit. (glimlacht) Dat komt door al die verantwoordelijkheden. Voor deze tour ben ik tourmanager, chauffeur en al wat er nog bij komt kijken. Het is hard werken om de band overal op tijd te krijgen, om de dingen te organiseren. Vandaag is dan weer een makkelijke dag: in de AB weet iedereen wat hij/zij moet doen. Het belangrijkste vandaag was de zaal te vinden, wat vaak nog het moeilijkst van al is als je een stad niet kent en je geen kaart hebt."
goddeau: Doet het je nog iets, terug naar Brussel komen?
White: "Het blijft bijzonder, maar het voelt heel anders aan. Toen ik hier leefde, rond 1982 (White was o.m. fotomodel voor Carlsberg, gp), was ik verdrietig en depressief. Ik wist niet wie ik was en wat mijn plaats in de wereld was. Intussen weet ik wie ik ben en waar mijn thuis is, en dat maakt terugkomen naar Brussel een pak aangenamer."
goddeau: Hoe leg je Brussel uit aan landgenoten die hier nooit geweest zijn?
White: "Ik vind het geen typisch Europese stad, Brussel is daarvoor te moeilijk vast te pinnen. Sommige dingen zijn hier een pak complexer en uitdagender dan in andere Europese grootsteden. Rondrijden bijvoorbeeld. Vandaag nog heb ik mogen meemaken wat een maniakken hier op straat komen. Wat dat betreft zitten jullie dichter bij Cairo dan Amsterdam. Visueel vind ik het dan weer een heel stimulerende stad, met een interessant cultureel aanbod. Het is een stad die me altijd verwelkomd heeft. Toen ik modellenwerk deed, kende ik bitter weinig succes… tot ik in Brussel en Amsterdam terechtkwam. Nu ik muzikant ben, zijn het nog steeds twee van mijn favoriete plaatsen. Ik lijk hier ook iets populairder dan in andere steden. Het is wel grappig, omdat ik er vijfentwintig jaar geleden van uit ging dat ik niet zou terug komen. Ik hou eigenlijk niet eens van reizen, maar deze twee steden hebben me er dus wel van overtuigd dat elke muzikant een stad heeft waar hij of zij populair is, je moet die gewoon zien te vinden." (lacht)

goddeau: Je zei me vorig jaar dat je album normaal gezien in de lente zou verschijnen. Wat is er misgelopen?
White: "Een zieke baby, dat is wat er gebeurde. Ik was net voor de tour met Hellwood opnieuw vader geworden, en toen ik thuis kwam zaten we met een baby die niet sliep. Meer dan een jaar hebben we eigenlijk de baby moeten sussen. Intussen gaat het beter, het was een tijdelijk probleem met haar maag."
goddeau: Ik kan me voorstellen dat je deze tour dan meer als een verplichting beschouwt.
White: "Ik heb alleszins nooit een publiek persoon willen worden. Intussen kan ik daar wel mee om en weet ik de mindere kanten te ontwijken, maar jaren geleden, toen ik een professioneel surfer was, woonde ik in een stadje waar iedereen me kende. Ik vond het zo vreemd dat volstrekt onbekenden zo veel van me wisten. Ik hou daar niet van, ik wil op gelijke voet beginnen. Het is altijd een beetje jammer als mensen een gesprek beginnen met "Ik heb al zo veel over jou gehoord" en jij niets over hen weet. Waar ik goed in ben, dat is alleen zijn en in een studio op zoek gaan naar nieuwe manieren, vreemde manieren, om dingen te zeggen, met muziek of woorden. Op een podium geef je een performance, het gaat erom hoe je het een leuke ervaring voor iedereen kan maken. Alleen rondreizen met niet meer dan een harmonica is een makkie, rondhollen met een band, dat is pas een uitdaging."