Fixkes :: “Geef het toch gewoon toe als je ongelukkig bent”

De Vlaams-Nederlandstalige muziekwereld leek de laatste jaren wel een uitgedroogde mug met een chronische nood aan nieuw bloed. Fixkes geeft alvast een stevige injectie met mooie, eerlijke, rake(nde) liedjes die het hokjesdenken, dat zingen in de eigen moerstaal steevast besmet, eindelijk omzeilen. Met zijn debuut bewijst de groep rond Sam Valkenborgh bovendien zijn eigen hype te kunnen overleven. Geen sinecure.

Sam Valkenborgh: “Zo’n hype heeft inderdaad evengoed nadelen. Zodra je een groter publiek bereikt met je single, merk je in bepaalde middens al snel een tegenreactie. Door lovende recensies overal krijg je weliswaar weer wat credibiliteit. Zodra je op nummer 1 staat, laat staan zestien weken lang, ben je al “verdacht” (lachje), dat was op sommige punten wel frustrerend.”

goddeau: Ook omdat je in de Vlaamse muziekwereld met veel randfenomenen te maken krijgt die geen fluit met muziek te maken hebben?
Valkenborgh: “Je hebt dat tot op zekere hoogte wel in de hand. Op een gegeven moment kloppen er mensen aan die niet weten waarmee of hoe lang je al bezig bent, of wat voor persoon je bent, en die zich gewoon baseren op het feit dat je op nummer 1 staat met een “leuk” liedje. Die vragen je dan om on tape drie nummers te playbacken op pakweg de opening van een winkelcentrum. Daar zeg je gewoon neen tegen, omdat dat niets met muziek te maken heeft. Natuurlijk betekent dat dat je succes hebt, dat is fijn, maar het probleem hier is dat je automatisch in die richting wordt geduwd.”

goddeau: Op den duur zag ik je in interviews je bijna altijd excuseren voor je succes, dat lijkt me ook typisch Vlaams te zijn.
Valkenborgh: “Ik weet niet of dat typisch Vlaams is. Ik noem dat eerder een typisch menselijke reactie. Eigenlijk is het simpel: je maakt in eerste instantie muziek voor jezelf die daarna al dan niet wordt opgepikt. Mijn enige stelregel is dat ik elke morgen weer voor de spiegel moet kunnen staan. Natuurlijk moet je soms dingen doen die je niet graag doet, maar dat hoort erbij. De TMF-awards is bijvoorbeeld één grote show waar ik liever vlug weg ben, maar als je daar als een van de weinige groepen toch live kunt spelen, is dat voor mij al bij al toch een geslaagde avond. Ik probeer gewoon samen met de groep integer bezig te zijn.”

goddeau: Je hebt daarnet het woord “leuk” gebruikt, zo wordt jullie muziek inderdaad helaas soms omschreven. Een andere term is “nostalgisch”, al is ook dat maar weer ten dele waar. Ik noem het veeleer “melancholisch”.
Valkenborgh: “Ik vind nostalgie inderdaad geen juiste term, de meeste nummers zijn melancholisch, ja. Ik vind het gewoon heel fijn om liefdesnummers te schrijven. Ik ben een ongelooflijke fan van Elliott Smith, die eigenlijk ook bijna in elk nummer hetzelfde deed. Dat werkt heel goed voor mij. Als ik nu goesting heb om een melancholisch nummer te schrijven, wil dat niet zeggen dat ik heel ongelukkig ben op dat moment. Ik voel me gewoon veel meer aangetrokken door liedjes die gaan over liefdesverdriet dan over “let’s party tonight”. Dat zegt niks over mezelf maar meer over mijn smaak.

goddeau: Zijn zulke songs vaak geen reactie tegen al die oppervlakkige, leuke muziek die vandaag hoogtij viert?
Valkenborgh: “Onbewust misschien wel, ja. Ik heb geen probleem met zo’n muziek, maar die spreekt me minder aan. Misschien wil ik met mijn muziek zeggen dat er nu eerlijke liefdesliedjes aankomen.”

goddeau: Eerlijke liefdesliedjes die alledaagse situaties en gevoelens beschrijven zonder grote, hoge woorden. Je noemt een kat een kat in je nummers.
Valkenborgh: “Inderdaad. Ik wil vanuit mijn leefwereld vertrekken, en niet aan zelfcensuur doen om er zo goed mogelijk uit te komen. Er zijn al genoeg liefdesliedjes waarin de zanger de gedumpte is, en dan totaal kritiekloos gewoon “kom terug” zingt. Fuck it, ik wil in “Ongelukkig” bijvoorbeeld zeggen: “Als je ongelukkig bent, geef dat dan gewoon toe!” Dat moet er in elk nummer in zitten, door middel van verschillende onderwerpen. Iemand zei me onlangs eens dat hij het allemaal wat vrijblijvend vond, blijkbaar omdat ik humor in mijn teksten belangrijk vind. Alsof ik er zelf mee lach. Toen was ik echt op mijn pik getrapt. Ik steek zoveel tijd in die teksten en wil dat ze stuk voor stuk ergens over gaan, dus kom me alstublieft niet zeggen dat ze banaal zijn.”