Fixkes :: “Geef het toch gewoon toe als je ongelukkig bent”

goddeau: Een van de sterktes van de plaat is dat jullie bepaalde, soms zelfs hatelijke, typisch Vlaamse fenomenen iets charmants kunnen geven. Ik huiver nu al bij de gedachte aan die typische luidruchtige familiefeesten aan het einde van het jaar, maar moet er zelfs om glimlachen als ik de zin “Waar is’t te doen van’t jaar” hoor in “Alles komt terug”.
Valkenborgh: “Bedankt, dat is een stuk van de cd waar ik zeer trots op ben. Je moet blijven schaven aan je nummers tot ze niet melig en ook niet bitter klinken. En tegelijkertijd wil ik er dan ook nog eens wat humor in. Ik schaaf daar zo hard aan dat ik eigenlijk moeilijk kritiek op mijn teksten kan verdragen. Sommige mensen noemen ons wel melig, maar dat zijn we niet, punt. En “waar is ’t doen van ’t jaar” is gewoon heel klassiek. Ik kan me eraan ergeren dat dat een belangrijke vraag is voor iemand. Komaan jongens, er zijn toch belangrijkere dingen dan te weten wat en waar we gaan eten met eindejaar? Aan de andere kant heeft dat net ook iets schattigs, een soort huiselijkheid en geborgenheid, waar ik ook wel van hou.

goddeau: Bij jullie ondersteunt de muziek de teksten, waar dat tegenwoordig (veel te) vaak het omgekeerde is.
Valkenborgh: “Ik ben opgegroeid met hiphop en luide gitaarmuziek, dus soms doet het zelfs pijn om zo te focussen op die teksten. Ik wil in de toekomst ook wel eens het andere uiterste opzoeken. De dingen waar ik nu stilaan mee bezig ben, neigen zelfs wat meer naar hiphop. Maar ik schrijf m’n nummers nog altijd in mijn zetel, met één stem en één gitaar, en ik schrijf graag over de kleine, intieme dingen, dus dat zal bij ons wel de hoofdbrok blijven uitmaken.”

goddeau: Jullie stapten ook mee op de steeds populairdere trein van de dialectpop.
Valkenborgh: “Ik zou niet in het Algemeen Nederlands kunnen zingen, dat zou niet naturel zijn. Muziek is op haar sterkst als ze gevoelens oproept, en dat kan alleen maar als je het écht maakt. Dat geldt voor elk genre. Je kunt wel genieten van een suikerzoete romantische komedie, maar een heel persoonlijke romantische film maakt dag en nacht verschil. Die eerste ben je direct vergeten, die tweede is echter en raakt je veel meer.”

goddeau: Jullie plaat staat bol van de genres. Nu eens funk, dan mag het weer wat epischer.
Valkenborgh: “We willen alles eens uitproberen. Pas na de voorbije festivalzomer hebben we ook de kans gehad om kwalitatiever op de nummers te werken en zo bepaalde dingen te filteren. We gaan nu meer op zoek naar nuance, dat hebben onze nummers nodig. Wel straf dat er dan mensen ons na een optreden komen vragen waarom we nu niet meer zo rock-’n-roll zijn. Komaan, we zijn nooit rock-’n-roll geweest! (lacht) Met de ruigere, hardere stukken scoor je wel beter op optredens, zoals “Côte d’Azur” van Urbanus in een Ramones-versie, maar een zaal stil krijgen geeft je nog meer voldoening.”

goddeau: Ondertussen hebben jullie ook de tournee aangevat.
Valkenborgh: “We hebben er zoveel goesting in. Ik koos voor de groep heel bewust mensen met wie ik graag en goed samenspeel, en met wie ik eens graag een pint ga pakken. Bij echt professionele muzikanten zou ik me veel te belachelijk voelen. Ik ben een tekstschrijver, geen muzikant. Ik kan niet spelen, ik heb mensen nodig die dat voor mij doen. Ik merk dat die gasten daar zelf ook heel hard mee bezig zijn en technisch groeien, en we beseffen dat we een grote groeimarge hebben. Dat maakt het zo plezant.”