High On Fire :: ''Als Matt een akkoord aanslaat lijkt het als een fucking straaljager die opstijgt''

High On Fire, onder aanvoering van Matt Pike, leek lange tijd een cultbestaan beschoren. De groep bleef in de schaduw staan van het legendarische doommetalcollectief Sleep dat, met terugwerkende kracht, één van de cruciale nineties bands werd. Het tij keerde echter, want wat met Blessed Black Wings (2005) al duidelijk was, wordt nu bevestigd door Death Is This Communion: High On Fire is niet minder dan metal royalty.

De band verdient ook zonder zijn voorgeschiedenis een eervolle vermelding in The Great Book Of Heavy Metal. Meer zelfs, High On Fire werd zonder een jota van de klassieke metalingrediënten te moeten inleveren één van de bands die de beperkingen van het genre moeiteloos weten te overstijgen. De groep bereikt een nieuw publiek, eentje dat lak heeft aan poses en theatraliteit, dankzij kolossale riffs en een donderende ritmesectie waarvoor zelfs de meest lethargische laptopneuroot overstag gaat. De band werd hiermee zowat het meest overdonderende trio decibelterroristen sinds Motörhead begin jaren tachtig een nieuwe tinnitusplaag op gang bracht. Extra troef: het gebeurt allemaal met zoveel woeste overtuigingskracht dat de (niet onaanzienlijke) verworvenheden van Sleep in een ander perspectief geplaatst worden.

De groep was uitermate opgezet met de overweldigende sound die Steve Albini het derde album had weten mee te geven, maar toch werd voor het vierde album nogmaals de overstap gemaakt naar een nieuwe producer, Jack Endino (Nirvana, Soundgarden, Therapy?). De aanwezigheid van nieuwbakken bassist Jeff Matz (ex-Zeke), die interimaris Joe Preston verving voor de opnames van Death Is This Communion, zat daar voor iets tussen: ”Jack is een oude vriend van me, ik ken hem van bij Zeke, alsook van een aantal andere projecten en toen ik bij High On Fire ging spelen belde hij me om te zeggen dat hij graag onze nieuwe plaat wilde producen. Jack is een plezier om mee te werken; hij kent z’n zaak en is erg gepassioneerd door heavy rock. Uiteindelijk denk ik ook dat we een goede keuze gemaak hebben, omdat Death Is This Communion de best klinkende plaat van High On Fire is.”

Dat Endino de juiste man was, werd ook ingegeven door de licht gewijzigde koers van de groep, die nu moderner en minder lomp klinkt: “Endino gaat steeds voor een klaar geluid met duidelijke scheidingen tussen de instrumenten, de logge sound en de verpletterende tonen. Dat was net wat we wilden, zeker voor snellere songs als “Turk”, die gewoonweg meer precisie vereisen. Met een sludgier stijl zouden de songs zeker niet dezelfde impact hebben.” Matz, die er dankzij z’n punkverleden een harde, precieze basstijl op nahoudt, zorgt voor een scherpere attack dan voorgangers George Rice en Joe Preston, maar werd meteen ook betrokken bij het songschrijven: “Ik heb heel wat riffs bijgedragen, net als Des (Kensel, drummer, gp), en speelde alle muziek op “Khanrad’s Wall.”

Death Is This Communion vertoont niet enkel een merkbare verschuiving van de Black Sabbath-kant naar de agressievere Slayer-zijde van het metalspectrum, maar het laat ook horen dat de band niet vies is van nieuwe exotische uitstapjes. Matz: “Heel wat materiaal is inderdaad sneller en complexer dan de oude songs. We wilden vooruitgang blijven maken en onszelf uitdagen om de meest heavy, brutale muziek te maken die we kunnen. Natuurlijk blijven er altijd trage songs bestaan, zoals het titelnummer, maar we leggen onszelf geen beperkingen meer op. Een song als “Khanrad’s Wall” is er ook gekomen omdat ik de laatste tijd veel naar traditionele Turkse en Koerdische muziek heb geluisterd. Matt is ook geïnteresseerd in Oosterse geluiden en culturen, en dat is waarom we die tussenstukjes gebruikt hebben om de plaat extra cohesie te geven.”