|
Ze schreef de plaat die in geen enkel lijstje van 2004, 2006 en 2007 ontbreekt, en toch was het telkens hetzelfde album. Iedereen die The Pirate’s Gospel gehoord heeft, zal zich hoofdschuddend afvragen waarom het zo lang duurde eer ook wij ze te horen kregen.
 Nu de plaat er eindelijk is, komt ook het gezicht achter zoveel pure schoonheid tevoorschijn. Alela Diane is in het echte leven al even kwetsbaar als haar muziek doet vermoeden. Duidelijk nog niet gepokt en gemazeld door het muziekwereldje, lacht ze bijna elk antwoord weg dat de schijn van arrogantie of te veel zelfzekerheid heeft. Een mens zou er zowaar van smelten.
goddeau: Hoewel The Pirate’s Gospel hier je debuut is, heb je in 2003 al een eerste plaat in eigen beheer uitgebracht, Forest Parade. Ben je van plan die plaat opnieuw uit te brengen?
Alela Diane: "Die plaat ligt me heel na aan het hart, het zijn de eerste songs die ik ooit geschreven heb. Misschien brengen we ze in de toekomst opnieuw uit maar voor het moment voel ik niet echt de behoefte om die nummers te delen met de wereld." goddeau: Ook de e.p. Songs Whistled Through White Teeth is niet meer te verkrijgen. Daar had je zelfs maar vijfhonderd exemplaren van. Hou je niet van grote oplages?
Alela Diane: "Van de zes nummers op die e.p. zullen er vier op de nieuwe plaat komen. Ze zou binnen een zestal maanden moeten verschijnen. De versies op de e.p. zijn voor mij demo-opnames, het zijn niet de versies die ik wil laten horen. Ik wou het aanbod voor een plaat echter niet afslaan, dus het compromis was om die nummers alleen op vinyl en in een gelimiteerde oplage uit te brengen."
goddeau:Ik dacht dat je de oplage beperkt hield omdat de mensen die het al dan niet per toeval zouden kopen, er dan zelf een verhaal aan zouden kunnen koppelen.
Alela Diane: "Misschien wel, dat zou mooi zijn." goddeau: The Pirate’s Gospel bestaat met drie verschillende hoezen. De eerste, home made versie was nog redelijk eenvoudig. Ik snap dat de officiële versie een nieuwe cover kreeg (de afbeelding van een piratenschip, jbo) maar nu is het een foto van jou geworden. Waarom?
Alela Diane: "De Britse platenfirma vond de Amerikaanse hoes te veel een DIY-sfeertje (Do It Yourself, jbo) uitstralen. Ze waren bang dat de plaat daardoor niet zou aanslaan en dus vroegen ze een andere coverafbeelding." goddeau: Op je site ben je redelijk open over de ietwat vreemde hobby’s die je erop nahoudt. Zo heb je een verzameling gevonden knopen.
Alela Diane: "Dat is zo."(lacht)
goddeau:Ik vermoed dat het je niet puur om de knopen gaat?
Alela Diane: "Ik hou van oude dingen, zaken die een verleden hebben. Als ik er naar kijk, stel ik me graag voor waar ze vandaan komen en hoe het leven van hun eigenaars verliep."
goddeau: Dat verhalende hoor ik ook in je muziek terug.
Alela Diane: "Zeker en vast. In een aantal van de nieuwe nummers komt dat nog meer tot uiting. Zo heb ik voor mijn moeder een nummer geschreven over de oceaan. We woonden in Nevada, in de bergen, maar mijn moeder wou altijd aan het water wonen dus is ze verhuisd naar Santa Cruz, aan de kust. Voor mijn grootmoeder heb ik ook een song geschreven… Ik denk dat ik verhalen over mezelf en andere mensen vertel, of toch over hoe ik hen zie en hun leven interpreteer."
"Maar ik schrijf ook over de natuur, over liefde of over dingen die ik zelf meemaak. Neem nu de titelsong "The Pirate’s Gospel". Dat nummer gaat over een kampeertrip die ik met een paar vrienden heb gemaakt. Er was een meer, we zongen zelfverzonnen nummers en toen ik thuis was, schreef ik die impressies neer en maakte ik er een song van. It’s silly."
21 november 2007 |
