Alela Diane :: ''Ik vertel graag verhalen''

goddeau: The Pirate’s Gospel is al drie jaar oud. Had je niet liever een nieuwe plaat uitgebracht of nieuwe nummers geschreven? Uiteindelijk praten we nu over songs die al drie, vier jaar oud zijn.
Alela Diane: "Toen ik The Pirate’s Gospel zelf had uitgebracht, wist ik dat het belangrijk zou zijn om een label te vinden. Ik kon natuurlijk nummers blijven schrijven en ze zelf uitbrengen maar dan zou niemand ze te horen krijgen. I would be sitting in my closet writing songs and nobody would hear them."
"Ik stak heel veel energie en tijd in het maken en versturen van die zelfgemaakte cd’s, terwijl ik nu al mijn aandacht kan wijden aan de nummers zelf. Elk nummer op de plaat is zorgvuldig gekozen. Het zijn songs die me na aan het hart liggen, er is meer over nagedacht. Daarom staan er ook minder songs op de rerelease dan op de eerste versie."
"Holocene (haar label, jbo) hoorde The Pirate’s Gospel en wou die uitbrengen. Het zou stom geweest zijn om dat te weigeren. Ik wist dat ik daarna wel een nieuwe plaat zou kunnen opnemen. Omdat deze plaat zoveel aandacht krijgt, moet ik daar natuurlijk over praten en me proberen te herinneren hoe ik er drie jaar geleden over dacht. Maar het stoort me niet, soms moet je de dingen gewoon op zijn beloop laten."
"Mijn Britse label ontdekte me ook pas nadat de plaat op Holocene uitgebracht werd. En nadat ze in Groot-Brittannië verschenen was, raakte ook Fargo geïnteresseerd. Het duurt ook gewoon lang vooraleer een album kan verschijnen. The Pirate’s Gospel is a catch up, de nieuwe plaat verschijnt overal tegelijk. Het is misschien vervelend, maar ik klaag niet."

goddeau: Je komt net als Joanna Newsom uit Nevada City. Ik vind het vreemd dat je niet samen met haar opgemerkt bent, vooral omdat jullie elkaar kennen en allebei teruggrijpen naar naakte songs. Je zou verwachten dat je mee door die golf van new weird folk gegrepen zou zijn.
Alela Diane: "I don’t know what the deal is with the whole new weird America freak folk blahdeeblah. Ik vermoed dat iedereen gewoon zijn eigen stem gebruikt en songs schrijft over zaken die hij kent. Omdat we toevallig allemaal akoestische muziek maken, zien mensen daar een verband tussen. Misschien is dat ook zo, maar het is zeker niet bewust."
"En Nevada is een kleine stad. Joanna en ik gingen naar dezelfde school en kenden dezelfde mensen, dus is het niet zo vreemd dat we bevriend zijn. Maar ik voel me niet verbonden met heel die folkstroming, behalve mijn vriendin Marie (Sioux) is Joanna de enige van hen die ik ken."

goddeau: Ik heb begrepen dat je eigenlijk nog niet zo lang muziek maakt. Wat heeft je ertoe gebracht om de stap te zetten?
Alela Diane: "Ik ben zeker niet met muziek begonnen omdat iedereen het deed of omdat Joanna net met de opnames van haar debuut gestart was. Ik was op een vreemd punt in mijn leven aanbeland: mijn ouders besloten te scheiden en het huis waar ik mijn hele leven in gewoond had te verkopen, ik was zelf net verhuisd naar San Francisco, voor het eerst woonde ik in een stad… ik werd geconfronteerd met het verlies van familiebanden en al datgene waar ik mee vertrouwd was. Het was voor mij als negentienjarige een moeilijke periode en die songs hielpen me om klaarheid te scheppen. Voorheen voelde ik gewoon niet de nood om mezelf muzikaal te uiten."

goddeau: Klinken de songs daarom zo kwetsbaar?
Alela Diane: "Ik heb de songs in een paar dagen opgenomen, samen met mijn vader. Ik heb ze ook in een korte periode na elkaar geschreven dus is het niet meer dan normaal dat ze eenzelfde gevoel uitademen. Ze horen bij elkaar en geven weer hoe ik me toen voelde. Op de nieuwe plaat zal je iets anders horen. Het klinkt niet zo donker, maar je zal moeten wachten tot je het hoort. We zullen er dan verder over praten."

Alela Diane speelt op 15 december in de 4AD en op 19 december in de Botanique.