The Blackbox Revelation :: Set Your Head On Fire

De hype die veroorzaakt werd door bands zoals The Strokes mag gerust als weggeëbd beschouwd worden, dat betekent nog niet dat er geen jongelui meer zijn die, gewapend met gitaar en drum, de wereld te lijf gaan met no-nonsense rock. Moeders, hou uw dochters binnen!

Die pubers van tegenwoordig, mijnheer! In plaats van in hun kamertje naar posters van hun muzikale helden te staren en te verzuchten hoe leuk het zou zijn ook rockster te zijn, worden ze het tegenwoordig gewoon. Na een e.p. in het voorjaar, dingen de twee tieners van The Blackbox Revelation nu met een langspeler naar de gunst van de rockliefhebber.

Plaatjes maken en er succes mee hebben, het kan op elke leeftijd. Zo had Alexander Kapranos reeds lang de kaap van de dertig genomen alvorens hij met Franz Ferdinand internationaal jongemeisjesharten sneller deed slaan. Maar ook het omgekeerde is mogelijk. Zo hebben beide leden van The Blackbox Revelation nog niet de wettige leeftijd bereikt waarop het bijvoorbeeld toegelaten is een wagen te besturen.

Op hun instrumenten staat godzijdank geen leeftijdsgrens, net zo min als op creativiteit, wat maakt dat het zopas binnengevallen Set Your Head On Fire na de e.p. Introducing alweer de tweede worp is die we van het duo mogen ontvangen dit jaar.

Had die e.p. nog het voordeel van de bondigheid, dan moeten Dries Van Dijck en Jan Paternoster nu bewijzen dat ze ook langer de aandacht kunnen vasthouden. En dat lukt, grotendeels. Zo opent het album op indrukwekkende wijze met de stamper “I Think I Love You”. Vanaf de eerste noot klinkt de muziek zeer primitief, maar verdomd efficiënt. Veel meer dan een gitaar, een drum en nu en dan een orgeltje zijn niet nodig om het duo goede songs te laten neerzetten.

Met “Gravity Blues” zoekt het tweetal op geslaagde wijze de bron op van zijn rafelige rock-‘n-roll en met “Never Alone/Always Together” wordt bewezen dat ook rustige nummers hun plaats kennen in het universum van The Blackbox Revelation. Al vormt dat segment ook dadelijk het struikelblok: “Dollars Are Sweet, They Say” is een leuk idee, maar niet veel meer.

Meer indruk maakt de groep wanneer het duo gewoon doet waar ze goed in zijn: als een stel wilde honden luidruchtig rockmuziek maken op een manier alsof niemand voor hen ooit op het idee gekomen is. Dat blijkt tevens nog steeds de beste aanpak te zijn om tot een goede song te komen: “Set Your Head On Fire” is zo’n zinderende song dat je zou denken dat de heren echt te laat geboren zijn. Zo’n nummer zou namelijk moeten gelden als de uitvinding van het warm water, maar ook anno 2007 laat het zich opmerken als een zeer relevante bijdrage aan de rock-‘n-roll.

Ondanks het feit dat de aandacht voor complexloze rock na de grote heropleving een jaar of vijf geleden wat aan het wegebben is, worden er nog steeds fijne platen gemaakt in het genre. Misschien dat er niet dadelijk nog potten gebroken zullen worden, maar een barstje hier en daar moet zeker nog te veroorzaken zijn. Zeker door een jong bevlogen duo dat nog een hele toekomst voor zich heeft. Afgaande op wat hier te horen valt, zou die best wel eens rooskleurig kunnen zijn.