Carte Blanche: Wim Vandekeybus Presenteert …, 24 en 25 November 2007, AB

Twee jaar nadat de formule werd voorgeproefd én goedgekeurd door Mauro, geeft de AB nu Carte Blanche aan de internationaal gerenommeerde regisseur, cineast, fotograaf en choreograaf Wim Vandekeybus. How can you know the dancer from the dance?, schreef William Butler Yeats ooit, maar kunnen we de danser kennen aan de hand van zijn muziek?

Zaterdag 24 november staat daarom helemaal in het teken van artiesten die in het verleden de soundtrack voor Vandekeybus’ dansvoorstellingen maakten. Openen doet de dolgedraaide big band Flat Earth Society onder leiding van Peter Vermeersch met hakketakkende free jazz en hyperkinetische improvisaties. Het 17-koppige guitige balorkest brengt opzwepende swings als “Psychoscout”, “Girls And Boys”, “Wet is wet” met zichtbaar speelplezier en ook Mauro keert ervoor terug naar de AB. Hij haalt zijn beste Duits boven in de burleske ondeugende wals “Lulu”, die Peter Vermeersch maakte voor Mountains Made of Barking uit ’94.

Flat Earth Society wordt afgelost door de Fanfakids, een jeugdige groep trommelaars (kundig onder de knoet gehouden door een parmantige jongedame) waarmee Vandekeybus’ danscollectief Ultima Vez recentelijk in zee ging. Ze luiden met hun exotische ritmes heel straf de set in van Marc Ribot (meestergitarist van John Zorn en Tom Waits), vandaag onder de noemer Ceramic Dog bijgestaan door drummer Chess Smith en bassist Shazad Ismailly. Dit nieuwgeboren trio maakt naar eigen zeggen free-punk-funk-experimental-psychedelic-post-electronica en ver van de waarheid zitten ze met die omschrijving niet. Té veel ideeën, genreverkrachtingen, ritmewissels en vrijblijvend geïmproviseerde experimenten op een hoop doen op den duur zelfs de dansende wilde madammen op de catwalk zich vergalopperen.

Marc Ribot lost de verwachtingen niet helemaal in, maar afsluiter Woven Hand zorgt wel voor de ultieme climax van de eerste Carte Blanche-avond. David Eugene Edwards bezweert Vandekeybus’ danstempel helemaal met zijn soulvolle stem. Nummers uit Woven Hands laatste plaat Mosaic als het intense “Whistling Girl” worden afgewisseld met nummers die de godsvrezende Edwards op commissie van Vandekeybus maakte voor Blush. Het met basale drones voorziene “White Bird” bijvoorbeeld bewijst de perfecte soundtrack te zijn voor de spanning in de danskunst van Vandekeybus.