Jill Scott, 27 november 2007, Koninklijk Circus

Jill Scott is een van de interessantste nieuwe stemmen van de nu-soulbeweging. Het zingend manifest voor de hedendaagse vrouw: mondig, poëtisch én botergeil. Vijf jaar geleden explodeerde ze live in de AB. Kan ze dat opnieuw, met een zwakkere nieuwe plaat onder de arm en in een grotere zaal?

Who Is Jill Scott?: Words And Sounds, Vol. 1 (2002) was een les en een instant-klassieker. Scott bewees dat je ook zonder vocale capriolen soul kan bezigen. Haar nummers (“Gettin’ In The Way”, “Slowly Surely”, “It’s Love”) staan meteen als een huis, haar woorden zijn wijs. Opvolger Beautifully Human: Words And Sounds, Vol. 2 (2004) staat in het teken van een gelukkig huwelijksleven. Op The Real Thing: Words And Sounds, Vol. 3 , de nieuwe plaat, is ze weer gescheiden en verknoeien een spekgladde productie en een overdaad aan ballads de zaak.

Het is net die plaat die ze voorstelt in een amper gevuld Koninklijk Circus. Maar het is Scott zelf die een mogelijk schaamtegevoel wegzingt. “Let It Be” is een mission statement voor haar kunst: “If it’s deeper soul/If it’s rock ’n roll/Spiritual, factual, beautiful, political/Something to roll to/Let it be/Whatever it is/Let it be”. Blazers en een maximum aan percussie laten deze korte intro aanzwellen als goeie gist. Dit is de Jill Scott voor wie we gekomen zijn.
“The Real Thing” is wat atypisch met zijn scheurende rockgitaar. Wanneer ze de tweede strofe a-capella -- die stem!-- herhaalt, herinnert ze ons aan het belang van de words naast de sounds. “I’m more than a toy for your satisfaction/I’m a pay-for-view for the TV-screen/Your main attraction/Your phosphorus, I’m your energy/When you’re lost and you need some focus/Come see me”. Tot nu toe niets dan kippenvel en respect. Maar dan onderwerpt ze “The Way” aan een barokke versie en laat het volgen door een overbodige, slappe, vocale krachtmeting in “Crown Royal”. Het gaat nochtans over seks (“And I’m twisted/In your hands and your lips/And your tongue tricks/And you’re so thick”), zoals meer dan de helft van haar set. Van cheesy synthesizers -- zelfs in de jaren ’80 klonken ze geraffineerder --, drums die voortdurend “ziehier een hoogtepunt! ziehier een hoogtepunt!” lijken te roepen en indrukwekkende vocale demonstraties worden wij echter niet opgewonden. Wel integendeel.

Pas vijf nummers later sluiten we weer aan bij de single “Hate On Me”, eentje waarvan Beyoncé ongetwijfeld wakker ligt van jaloezie. Ook de ode aan minnaressen, “Love Me” (My love is deeper, tighter, sweeter/Didn’t you notice”, raakt.
Tussen de nummers door vertelt Scott over de scheiding na vijf jaar huwelijk met Lyzel Williams, onthouding en verlangen naar seks. Minder spoken word dan tijdens de eerste tournee, maar vooral ook beduidend minder spontaneïteit.

“Okay Brussels, there you are!” roept ze uit na een enthousiast onthaal van de hit “Golden”. Daar zijn wij, inderdaad, maar waar zat zij al die tijd? “You Love Me (Lyzel E Flat)”, de liefdesverklaring die iedereen zou moeten krijgen, werd eertijds geschreven voor haar ex-man en wordt eens te meer een vertoning van haar vocale kunnen die zelfs uitmondt in een staaltje opera en de essentie van haar woorden wegveegt. Weggaan doet ze met “And I Heard”, een nieuw nummer met een mooie opbouw en een maximum aan publieksparticipatie.

Jill Scott heeft een fenomenale présence, een even indrukwekkende stem en een zak vol fantastische nummers, daarover bestaat geen twijfel. Raken deed ze ons vanavond maar sporadisch. En dat is, zoals geweten, niet genoeg.