Rilo Kiley :: ''Een plaat maak je niet voor anderen maar voor jezelf''

Met de overstap naar platenfirma Warner is de transformatie van Rilo Kiley compleet. Op Under The Black Light ontpopt de groep zich tot een bonafide popact die in een betere wereld Fleetwood Mac naar de kroon zou steken wat betreft sfeervolle West-Coastgitaarpop. U keek helaas per ongeluk de verkeerde kant op toen we u dat eind deze zomer al meldden, maar we zien er niet tegen op om het eens te herhalen. Hoog tijd dat we dat interview van op Pukkelpop eens publiceerden dus.

Nu had de band het zichzelf ook niet gemakkelijk gemaakt. Gerijpt in de Amerikaanse indiescene beweegt hij zich in kringen waar de mainstream door sommigen nog steeds als iets vies wordt bekeken. Venijnige reacties waren her en der dan ook te noteren, maar gitarist Blake Senett en bassist Pierre de Reeder laten het op een lawaaierig terras net achter de Main Stage (dank u Fall Out Boy, en dank u Chokri voor de goede interviewomstandigheden op Pukkelpop) niet aan hun hart komen.

"Natuurlijk wil je dat de fans goed vinden wat je doet", zegt Senett. "Uiteindelijk vormen ze een soort van familie van de band. Maar dat mag je beslissingen ook niet beïnvloeden. Je moet muziek voor jezelf maken, anders is het behoorlijk zinloos wat je doet. En we zijn ook nooit exclusief indiekids geweest. Ik ben een even grote fan van Fleetwood Mac als van Modest Mouse, en misschien zelfs meer van Pink Floyd dan van Pavement. Dat laatste zelfs zeker weten. Ik ben opgegroeid met mijn moeders platen van The Eagles en The Bee Gees. Het kan me dus niet schelen wat Pitchfork denkt van deze plaat. (lachje) Je maakt je plaat niet voor andere mensen. Dit was wat wij wilden maken en ik ben er trots op." de Reeder vult aan: "Eigenlijk grijpt deze plaat terug naar onze eerste e.p.’s die een stuk meer uiteenlopende stijlen bevatte dan wat we daarna maakten."

"We hebben niet bewust op de mainstream gemikt", protesteert Senett als we vragen waarom de plaat zo gepolijst en glad klinkt. "We wilden gewoon dat ze goed zou klinken." We merken op dat ze toch met een reden moeten gekozen hebben voor producers Jason Lader en Mike Elizondo die eerder hun sporen verdienden met platen van Gwen Stefani en Eminem. "Klopt", zegt de gitarist. "We wilden dat de ritmes steviger zouden zijn, zodat je er op kunt dansen. Dat je er een uur mee kunt rondrijden en je goed voelt. Het moest een autoplaat worden. De meeste van mijn favoriete platen zijn platen die het goed doen in de auto."

"Niet dat we met een aantal ’autoplaten’ onder onze arm de studio zijn ingetrokken, maar we hebben wel eens specifieke songs aangehaald. Zo hebben we zeker naar "Miss You" van The Rolling Stones geluisterd voor we "Breakin’ Up" opnamen. We wilden iets van het plezier van The Stones in dat nummer in die song leggen. En inderdaad: er zit ook veel Jackson Five in het nummer. We love those things, man."