|
Het was op zijn zachtst gezegd een turbulent jaar voor België, dat als de Titanic op de ijsschots van het extremisme leek af te stevenen. Maar als er één orkest tot het einde mag spelen, laat dat dan Monsoon zijn dat leden telt die afkomstig zijn van Charleroi tot Oostende. En dat met The King of Eyes, Tits and Teeth weer een plaat heeft gemaakt die bijlange niet alleen ijs doet smelten.
goddeau: Wat onmiddellijk opvalt aan deze plaat is dat ze veel minder rauw en agressief klinkt. Het is een mooie, elegante plaat geworden. Joël Grignard (gitaar, bas): "Het grote verschil is dat we deze keer met een producer gewerkt hebben. Nu, dat was niet altijd gemakkelijk, maar met Peter Crosbie klikte het fantastisch. Het was een goede zaak voor ons dat er iemand met andere oren naar onze muziek luisterde. Hij heeft een beetje grote kuis in ons geluid gehouden. En het was gemakkelijker voor ons om keuzes te maken in wat er geschrapt moest worden op de plaat. Bovendien zijn we ondertussen tien jaar bezig, dus onze grotere maturiteit maakt ongetwijfeld ook dat deze plaat anders klinkt." Delphine Gardin (zang): "Maar zoals Joël zei, was het niet altijd gemakkelijk. Je moet dan als groep sowieso dingen weg- of loslaten die je liever behouden zag. Maar uiteindelijk is het voor een onafhankelijke band als de onze ontzettend moeilijk om voor alles zelf in te staan: niet alleen voor onze muziek, maar ook onze promotie enz. Dat was niet houdbaar. Nu regelen we de promo niet meer zelf, en ook in de studio voelde het goed dat er iemand was die de keuzes voor ons kon maken. Dat was een opluchting, want we vertrouwden Peter ook zodat het zeker niet frustrerend werd. En hij kon zijn keuzes ook altijd perfect rechtvaardigen, er waren altijd valabele redenen. Maar voor ons bleef het een dunne koord tussen "raak mijn kindjes niet aan" en tegelijkertijd "draag er goed zorg voor".
goddeau: Waren er dingen waarvan Peter Crosbie zei dat die er in vergelijking met de vorige platen absoluut uit moesten. Grignard: "Jazeker. De arrangementen moesten volgens hem anders. We hebben altijd zin om onze nummers vol met gitaren te stuwen. Daar heeft hij goed in gefilterd. En soms klinken onze vioollijnen misschien ook te zwaar, nu is het lichter en is het aangenamer om naar te luisteren. En dat hoeft geen slechte zaak te zijn. Dit is anders, dit is waar we nu staan. Een producer is een trampoline: je springt erop en gaat een andere richting uit. Je vindt je weg wel." Gardin: "We kunnen en mogen onszelf niet herhalen. Dat is voor ons de essentie. Zodra we dat doen, kappen we er liever mee." goddeau: De arrangementen mogen dan lichter zijn, maar hoe hard jullie platen soms ook klonken, het was nooit too much. Je hoorde altijd wel nuances of verfijningen. Grignard: "Ja, dat is altijd onze bedoeling en onze wil geweest. Maar voor de radio was het ongetwijfeld te hard. We hebben het altijd zo moeilijk gehad om een single op de radio te krijgen. Maar ook dat begint nu te lukken, al is het nog niet genoeg natuurlijk (grijnst)." Gardin: "Je kunt niet ontkennen dat er, hoezeer we ons geluid ook veranderen of verfijnen, steeds een zeer melancholische sfeer over onze nummers hangt. Dat blijft. Dat schrikt mensen vaak af. Mensen willen geen melancholie. Na de werkuren wil men blijkbaar uplifting muziek, mensen willen opgewekt worden en gebruiken daar natuurlijk andere muziek voor dan de onze. Dat wordt ons telkens weer verteld." goddeau: Helaas. Maar de sfeer is inderdaad ontzettend belangrijk bij jullie, het is een laat op de avond-, -, rode theatersfeer. Grignard: "Ik ben blij dat je dat zegt, want dat is de kern van onze muziek. Delphine schrijft haar teksten altijd op beelden. Het is ontzettend belangrijk dat onze muziek beelden oproept, zodat zij daarmee aan de slag kan om teksten te schrijven." Gardin: "Voor mij kun je muziek niet van beelden scheiden, die zijn zeer intiem met elkaar verbonden. Overal, ook nu in dit café, is er muziek. Voor elke situatie is er muziek. Muziek is gewoon een permanente soundtrack voor alles en iedereen."
12 December 2007 |
|