Radio Soulwax-mas, 22 december 2007, Flanders Expo

Wanneer Soulwax een kerstfeestje organiseert, dan doet het dat goed. Geen exclusief onderonsje, maar de grote namen uit de electro voor een democratische prijs in Flanders Expo. Geen avond in familiekring die hier tegenop kan.

Aan het eind van de vorige eeuw, meer bepaald in 1998, lag er in de gespecialiseerde zaken een 7”-single met als titel “Soulwax-mas”. De Gentse band Soulwax had voor de gein een cover opgenomen van Wham’s “Last Christmas” en het resultaat daarvan, overigens zonder al te veel deining te veroorzaken, als kerstsingle uitgebracht.
Things have changed. Soulwax-mas is vandaag een gigantisch feest dat zelfs voor het ICC te groot blijkt en daarom noodgedwongen doorgaat in Flanders Expo. Een groots kerstfeest met andere woorden, met botsauto’s, een miniplatenbeurs met bijhorende oldies-dj’s zoals RonnyRolex. Daarnaast vier zalen, elk genoemd naar een van de Beatles, met het hipste van het hipste, wat de keuze weer verscheurend maakt. Tegen het einde van de nacht blijkt echter dat de diversiteit die van I Love Techno dit jaar zo’n belevenis maakte hier slechts in mindere mate aanwezig is, met als gevolg dat wie het handig speelt om het uur “Why Not?” van Alter Ego kan horen.

De eerste keer dat het nummer langskomt, is vroeg op de avond, bij Paul Chambers. De man slaagt erin het publiek enigszins op te warmen, maar het lijkt erop dat er vooral gedanst wordt om de kou die op dat ogenblik nog in Flanders Expo hangt uit lijf en leden te krijgen en niet zozeer om de set zelf. Bij Mixhell, het dj-project van Igor Cavalera, is het echter snel prijs. Er slaan vonken over, maar Mixhell speelt absoluut op veilig met een set die lijkt te bestaan uit het beste van de laatste drie langspelers van De Maxx.

En dan begint de ellende die zich laat samenvatten als: kiezen is verliezen. In een poging het uiterste uit de avond te halen, kan je als bezoeker beginnen te shoppen, een soort wanhoopspoging die gedoemd is om in ontgoochelingen te eindigen. Zo volstaan drie nummers Das Pop niet om een correct beeld te krijgen van de band. Het gezelschap lijkt een poging te doen om new wave een elektro-injectie te geven, of vice versa, maar moet qua impact de duimen leggen tegen een plaatjesdraaier als Brodinski. In de Green Room -- excuseer: The John Room -- beukt de Fransman er ongenadig op los en ontstaat in de kille hangar een aloude rave-sfeer.

In The Ringo Room overtreft Riton de verwachtingen die hij met Homies And Homos had geschapen. Enig minpunt is dat de man tussen twee livebands geprogrammeerd staat en zodoende ergens in een donkere hoek van het podium verstopt zit. Gevolg: het publiek gaat uit het dak voor enkele roadies die een change-over aan het uitvoeren zijn. Met Ritons aan Jaymo en Sebastian Leger verwante beats wordt het voor het eerst echt warm in Flanders Expo. Doordat ongeveer op dat ogenblik het tijdschema totaal de mist in gaat, krijgt de Brit meer tijd en neemt hij het publiek keer op keer bij de neus door climax na climax -- Daft Punks “Rock ’n Roll”, om er maar één te noemen -- de zaal in te gooien en de set keer op keer een beetje plagerig te rekken.

Wanneer de wissel zich uiteindelijk aankondigt, mag een very very special guest tien minuten lang de ondertussen overvolle zaal opwarmen voor Soulwax. Die speciale gast is Kraftwerk noch Kerstman, maar de van op een hoogtewerker eurohouse producerende act Milk Inc.. Of de band er staat om de andere artiesten beter te doen lijken of simpelweg omdat Regi uitgegroeid is tot een cultfenomeen dat momenteel door de hipcats aan de borst wordt gedrukt, het is niet helemaal duidelijk. Single “Go To Hell” wordt echter volmondig meegekeeld en tien minuten is zo’n campmoment best nog meeslepend, in het licht van de euforie van de avond.