Radio Soulwax-mas, 22 december 2007, Flanders Expo

Toch kan een gevoel van opluchting niet onderdrukt worden wanneer Tiga op het podium verschijnt om de band aan te kondigen die deze hele gebeurtenis bij elkaar gedacht heeft. Het groepje dat ooit debuteerde met een plaat die onder de hoede van Chris Goss gemaakt is, staat hier als peetvader op het meest opzwepende kerstfeest in tijden. Soulwax treedt aan in Nite Versions-gedaante, en stelt zijn recente remix-plaat voor. Concreet: de band speelt de remixen live. Klinkt opener “Rocket Ride” nog wat mak, na een tiental minuten komt het viertal danig op dreef en verwordt de passage van de gastheren tot het hoogtepunt van de avond.
Met “I Sit On Acid” en “Robot Rock” lanceert de band namelijk zichzelf en publiek op een trip die de rest van de affiche het nakijken geeft. Wanneer “Phantom Pt. II” overgaat in “Can’t Get You Out Of My Head” is de buit definitief binnen. Door bas, drum en in dit nummer ook gitaar live te brengen, lijkt het alsof Josh Homme en Nick Oliveri zelf de backingband van Kylie Minogue vormen en walst Soulwax het publiek plat. “Dominator” en “Lovelight” bevestigen die impact en tonen een groep die de gulden middenweg heeft gevonden tussen The Chemical Brothers en Kyuss.

Afsluiten doen de feestvarkens met een messcherp trio. “Soulwax Is Playing At My House” en vooral “Standing In The Way Of Control” maken duidelijk dat geen van de originelen overeind blijft naast de hier gebrachte versies. Uitsmijter “Another Excuse” roept herinneringen op aan de eerste verbluffende concerten die Soulwax gaf in het Nite Versions-kleedje en toont een band op het toppunt van zijn kunnen.

Daarna kan het shoppen opnieuw een aanvang nemen. Door spielerei met het uurschema vallen er meer acts te zien dan initieel verwacht wordt, maar zelfs dat betekent niet dat er per se juiste keuzes gemaakt worden. Zo is Tiga in theorie een veilige keuze, maar anders dan Soulwax slaagt de man er niet in platen te draaien die kunnen tippen aan het eigen studiowerk. Hoog tijd dus voor een opvolger voor Sexor.
Een zaal verder blijkt Boys Noize wel in staat indruk te maken. Daar zijn alle middelen toe geoorloofd, zo blijkt wanneer naar het einde toe Thunderdome-achtige klanken uit de speakers komen. Die aanpak kan best ironisch bedoeld zijn, maar is net zo goed verwarrend, zeker voor wie de jaren negentig bewust heeft meegemaakt. Het is dan ook met een zucht van opluchting dat de remix van Feists “My Moon My Man” ontvangen wordt. Want zo hebben we elektronische muziek het liefst: stevig, maar ook zinnenprikkelend.

Daardoor opnieuw in de juiste stemming gekomen, laten we met plezier de dj-set van Goose het laatste restje energie uit ons lijf persen. Tempo en beats gaan nog een ultieme keer naar het maximum en een mens vergeet er simpelweg door dat een zaal verder Justice -- Justice! -- aan de slag is. Maar genoeg is genoeg en zelfs zo’n naam kan op een bepaald ogenblik niet overtuigen om te blijven. Een mooie, indrukwekkende avond, zoveel is zeker, maar wat een uitputtingsslag. Radio Soulwax-mas was bij momenten te veel van het goede, maar dat is uiteraard altijd beter dan niks. En wanneer de meest invloedrijke vaderlandse artiest van de laatste tien jaar een kerstfeest organiseert, dan mag het uiteraard wat meer zijn.