Explosions In The Sky :: ''Postrock is strontvervelend''

Meer dan twee jaar bleef Explosions In The Sky touren na de release van The Earth Is Not A Cold Dead Place. “Zijn ze daar nu weer?”, was de eerste gedachte die opkwam als Explosions In The Sky nog maar eens te lande speelde, maar uiteindelijk verscheen dat nieuwe album dan toch. Een AB en Het Depot verkochten achtereenvolgens uit en het was duidelijk dat de groep niet zomaar terug was. Als het op populariteit aankomt, is dit dé postrockgroep van het jaar.

Munaf Rayani (gitaar/piano): “Ja het heeft lang geduurd. We hebben zoveel getourd na onze vorige plaat dat we uiteindelijk opgebrand waren. We hadden ook geen tijd gevonden om tussendoor nieuwe nummers te schrijven, dus daar zijn we in 2006 uiteindelijk mee bezig geweest. En dat schrijven gaat dan ook al niet snel bij ons. We moeten heel hard aftoetsen bij elkaar om ons punt te maken. Daar kruipt tijd in. Maar kijk: het is er dan toch van gekomen.”

goddeau: Waren er voornemens bij het begin? Zocht je een thema?
Rayani: “We zijn begonnen met na te gaan wat we al gedaan hadden met de vorige platen. Those Who Tell The Truth Shall Die, Those Who Tell The Truth Shall Live Forever was een donkere plaat, The Earth Is Not A Cold Dead Place eerder een warm en hoopvol album dat ons idee van romantiek uitademde. Voor ons derde album kwamen we uit op eenzaamheid: “All of a sudden I miss everyone” was een zinnetje dat in ons hoofd bleef plakken. Rond dat skelet zijn we beginnen bouwen.”
“Elke plaat is een treffende weergave van wie we waren op dat moment. Wie ons wil kennen vindt wat ons blij, bang of droevig maakt terug op de albums. Al onze geheimen staan er op. Er is ons heel veel overkomen na onze vorige plaat. Veel fijne dingen, maar toen we thuiskwamen na ongeveer een jaar nonstop touren misten we plots van alles. We gingen niet uit, maar bleven thuis en toen kwam dat gevoel van isolatie bij ons op.”

goddeau: Hoe gaat het schrijven in zijn werk? Gaan jullie vooraf rond de tafel zitten om te discussiëren over hoe de volgende plaat moet worden?
Rayani: “Absoluut. We hebben drie jaar gediscussieerd over de richting die de nieuwe plaat moest uitgaan en hoe het moest klinken. We zijn uiteindelijk aan het echte schrijven begonnen met in het achterhoofd niet meer dan een paar vage ideeën en gevoelens die we wilden vatten, maar het duurde lang voor we het echt vast hadden.”
“Er zit geen leider in deze band, dus ieders mening is even belangrijk. Dat geldt voor het songschrijven, maar net zo goed voor de beslissingen rond welke optredens we gaan doen, àlles… Zelfs als drie van ons het een goeie song vinden en één niet, dan is er geen song. Daardoor heeft het zo lang geduurd: telkens was er wel iemand die iets niet goed vond, we bleven dus nummers wegsmijten tot we uiteindelijk genoeg songs hadden waar het klikte. Er was één moment dat alles op zijn plaats viel en we twee songs op drie dagen schreven die bleven meegaan. Het is een uitputtend maar uiteindelijk wel bevredigend proces.”
goddeau: Ben je niet bang dan dat geweldige invallen verloren gaan omdat één iemand het geen goed idee vindt? Dat je een soort “gemene deler muziek” gaat maken? Genieën werken niet democratisch.
Rayani: “Zo’n ideeën gaan verloren ja. Picasso was een genie, wij apart zijn dat niet. Maar samen zijn we erg sterk denk ik. Het heeft voor ons altijd gewerkt, maar het blijft een gok. Dat is waar.”