Hot Chip :: ''Een mank lopend huwelijk van vijf mannen''

Met Made In The Dark ontpopt bleekschetendansgroep Hot Chip zich tot een te duchten popmachine. Naast hardere dansnummers pakt de band immers ook uit met een paar uiterst gevoelige soulballads. “We willen niet altijd vastgezet worden in danstenten en op dito festivals”, zegt gitarist en percussionist Al Doyle.

goddeau: Made In The Dark is harder, meer poppy en meer soulvol, elk op zijn beurt. Akkoord?
Doyle: “Dat klopt wel ongeveer. We hebben altijd geprobeerd om onze albums zo divers mogelijk te maken, maar bij deze plaat zijn de verschillen tussen hard en zacht nog een stuk groter. Alexis, onze zanger, schrijft al langer ballads. En zelfs al probeert de groep die vaak te veranderen, ze zijn vaak zo sterk dat ze gewoon op zich staan. “Made In The Dark” is er zo eentje en het is misschien wel mijn favoriet van de plaat: aan een song die zo sterk is, wil ik niet gaan prutsen. “Ready For The Floor” is dan weer ons meest directe nummer: definitely poppy.”

goddeau: Weerspiegelen die verschillende kanten ook de verschillende persoonlijkheden in de band?
Doyle: “We hebben allemaal een heel brede smaak, dus is het niet zo dat er bijvoorbeeld één iemand is die tuk is op soul, een ander op house,… Maar er zijn wel stromingen binnen de band: Alexis is meer geneigd een rustige song te schrijven, terwijl Joe meer dancenummers maakt. Mijn bijdrages bestaan er meestal in om iets toe te voegen aan wat er al is: hier een beetje gitaar, daar wat toetsen. Ik ben net zo blij om een trage te spelen als om alles uit de kast te halen op percussie voor een stevig nummer.”

goddeau: De groep werkt als een democratie?
Doyle: “Yeah: everyone is equal, but some are more equal. (glimlacht) Het werkt goed hoor: Hot Chip is een beetje een mank lopend huwelijk tussen vijf mannen. Maar we raken er altijd wel uit. Wie de meest uitgesproken mening heeft, wint meestal de discussie; als iemand heel erg overtuigd is dat iets zo of zo moet zijn, dan moeten we hem misschien wel volgen: dat gevoel.”
“Het was de eerste keer dat alle vijf de bandleden meewerkten aan de opnames, in het verleden waren sommigen er enkel bij om het werk live te kunnen spelen. Het was leuk om zo’n nieuwe ervaring nog te kunnen hebben bij wat uiteindelijk al ons derde album is, maar op het vlak van songschrijven is er niet zoveel verschil: deze plaat is nog altijd voor 85 procent het werk van Alexis en Joe. Zij hebben zo’n sterk partnerschap dat ik me daar niet tussen wil wringen. De invloed van de andere leden is meer stilistisch, op het gebied van arrangementen en feel.”
“Iedereen heeft zijn eigen specialiteiten die samen tot onze muziek leiden. Ik heb een klassieke achtergrond en heb van daaruit ideeën meegekregen over wat bijvoorbeeld harmonisch correct is. Dan is het leuk om samen te werken met mensen die niet zo technisch onderlegd zijn als ik, omdat ze mij zo dwingen om uit dat denkkader te stappen en wat meer aparte dingen te proberen. Hetzelfde geldt voor de anderen: soms hebben ze ideeën die ze zelf niet kunnen verwezenlijken, maar een ander kan dat wel. Zo zijn Joe en Felix heel goeie producers, terwijl ik dan weer kennis heb van versterkers en microfoons. Samen wordt die som meer dan de delen: we hebben geluk dat we die verscheidenheid in de groep hebben.”