Tim Vanhamel :: ''Over mezelf praten? Verschrikkelijk!''

De jongste ancien van de vaderlandse rock, zo kan Tim Vanhamel onderhand omschreven worden. Net dertig is de Millionaire-voorman ondertussen en na vijftien jaar wilde rock mag je dan wel even gas terug nemen. Welcome To The Blue House, waarvan het eerste exemplaar net in Van Hamels handen terecht is gekomen, betekent een mooie stap vooruit op een tot nog toe vlekkeloos parcours.

Tim Vanhamel: "Eigenlijk is dit een raar moment. Ik heb net een exemplaar van de afgewerkte cd gekregen en dat is elke keer een beetje een anti-climax. Je werkt daar maanden aan. Niet alleen aan de muziek, ook aan het hoesje door het kiezen van foto’s en noem maar op. Je kijkt een hele tijd uit naar het eindresultaat en wanneer het zover is, kan je eigenlijk alleen maar vaststellen dat je het al kent."

goddeau: Maar het publiek nog niet. Deze plaat kan als een verrassing aankomen.
Vanhamel: "Ja, al is dat niet bewust gedaan. Ik heb niet nagedacht over welke richting ik nu zou uitgaan. Ik dacht niet van: ’aha, laat ik eens een plaat maken in de stijl van Coldplay!’ En dat is het ook niet geworden. Maar als je één ding doet, zullen mensen je daar altijd mee blijven associëren, terwijl … ik had even gewoon geen zin om (maakt ruig gitaargeluid) te doen."

goddeau: Dat ruige geluid is inderdaad opgeborgen. De plaat, en zeker de drum, klinkt behoorlijk eighties.
Vanhamel: "Ook hier: niet met opzet. Al was ik weliswaar een beetje uitgekeken op die droge snaren, een geluid dat altijd al aanwezig was op mijn platen. Misschien daarom dat het nu verrassend zal overkomen: er zit reverb in het spel. Na vijftien jaar mag je wel eens wat anders doen, nee? En dan nog. Op Paradisiac stond "Ballad Of Pure Tought" en ook op de eerste Millionaire stonden enkele ballads, dus zo’n verrassing kan dit toch niet zijn, denk ik dan."

goddeau: Toch eens naar de achtergrond van een nummer peilen: hoe is bijvoorbeeld "Take Me Home" ontstaan?
Vanhamel: "Dat is het enige nummer, samen met "Saviour" dat in de studio ontstaan is. In het geval van "Take Me Home" zat ik helemaal alleen in de studio, diep in de Ardennen, met een technicus. Luuk (Cox van Shameboy, jvb) was de deur uit. Ik ben gewoon gitaar beginnen te spelen en er partijen aan blijven toevoegen. ’s Nachts, wanner Luuk arriveerde, hebben we drums toegevoegd. And that’s it."

goddeau: Hoe ga je die nummers live uitvoeren? "Until I Find You" bracht je bij Studio Brussel helemaal alleen en dat klonk, met permissie, niet al te toonvast.
Vanhamel: "Het was toen ontiegelijk vroeg. Dat zal er wel wat mee te maken hebben."
"Bij de komende optredens, sta ik niet alleen op het podium, er komt een band mee. Busken is niet bepaald mijn ding en we gaan de nummers toch een beetje in een rockkleedje steken."