Timesbold :: Eye Eye

Er schuilen twee zielen in de borst van Jason "Whip" Merritt. Eerder dit jaar bracht hij solo het sobere Atheist Lovesongs To God uit, nu mag het voor even weer iets gevulder: Eye Eye — de nieuwe Timesbold — biedt overdadig georchestreerde americana en zélfs gejodel. Dat we dat nog mogen meemaken bij Goddeau.

Nu er een echte opdeling is gemaakt tussen Whip-nummers en Timesbold-nummers, wordt op Eye Eye de schuif helemaal opengetrokken. In feite zijn dit de eerste songs die Merritt met de groep in gedachten heeft geschreven: de debuutplaat van de groep was een collectie solo-songs die door de band waren aangekleed, deze keer leverde hij niet meer dan wat schetsen waar de band mee aan de slag ging.

Van bij opener "Bone Song" is die intentie duidelijk: het begint allemaal vrij sober met een eenvoudige banjo, maar al snel zwelt het geluid aan - tot een wolk violen er nog een toefje grandeur aan toevoegt. Het is de perfecte opener voor een plaat die de grenzen van de alt.country ver overschrijdt. De nummers hebben hun voeten nog wel in die vruchtbare potgrond van de americana; vaak strekken ze reikhalzend uit naar iets meer.

Al is dat laatste bij Meritt een relatief begrip: met "lichter" bedoelen we "lichtgrijs in plaats van pikzwart". Zo concludeert het uitermate vrolijke (not!) "Wind To Rise": "Now I’m shoveling your bits into piles on the floor/where we’ve laid together before/and I haven’t the wind to rise today." En luidt de bittere conclusie van "Call To Arms": "If fresh air were a thing that money could buy/the rich would live and the poor would rise and riot".

De tweede helft van Eye Eye had zo’n net iets snellere song wel kunnen gebruiken. Wanneer na "Wings On a Girl" alleen nog maar nummers aan treurwilgtempo passeren, laten ook wij even het hoofd hangen. Het duurt tot de mandoline van "Black Eyed Suzy" voor er nog eens iets gebeurt. Daarna volgt met "It’s A Sag" echter alwèèr zo’n rouwmars en de gedachte aan koord of scheermes is niet veraf. Bij wijze van tele-onthaal is er gelukkig nog de verborgen track "(knowwhere)", die iets meer onze aandacht weet vast te houden.

"I don’t know where I’m going/I have no idea where I am" klinkt het prachtig meerstemmig in dat laatste nummer. Niet dat wij een pasklaar antwoord hebben, maar als Merritt zich een beetje over die depressie van vorig jaar kan sleuren, dan zit er in hem een nòg betere derde Timesbold-plaat. En dàt zien wij als een serieuze belofte.
Oh ja: die jodel hoor je ongeveer rond de 57ste seconde in "Sometimes The Water". Enjoy.