|
goddeau: Hoe bepaal je wat je als solowerk uitbrengt en wat als groep?
Wiltzie: "Ik ben heel kritisch, Brian bezorgt me geregeld cd’s waarop dan geschreven staat Things Adam won’t like. Maar we steunen elkaar wel in wat we doen." goddeau: Het heeft zes jaar geduurd voor de nieuwe plaat er was. Hadden jullie het gevoel dat er niets meer te zeggen was of was je gewoon te kritisch?
Wiltzie: "Ik wou gewoon een tijdje geen album uitbrengen. Als je succes hebt en positieve recensies krijgt, dan loop je het gevaar om je kritische zin te verliezen en ga je ervan uit dat mensen je muziek sowieso willen horen. Voor je het weet, breng je minderwaardig materiaal uit. Ik had een burn-out. Ik had op te korte tijd te veel albums uitgebracht. Ik was niet eens zeker of ik ooit nog wel iets zou uitbrengen." goddeau: Maar als jullie iets uitbrengen, is het vaak imposant. Het nieuwe album is opnieuw een dubbel-cd (drie lp’s) geworden. Een bewuste keuze?
Wiltzie: "Ik heb geen voorkeur voor cd of vinyl maar we bepalen wel de lengte van onze albums aan de hand van platen. Je hebt ongeveer twintig minuten per zijde, dat is dus twee uur muziek als je het verdeelt over drie lp’s. Dat is uitstekend. Het is een formaat dat prima werkt voor de muziek die wij brengen. En ik hou heel erg van lange muziekstukken. Bovendien zitten we bij een label dat ons steunt in onze beslissingen en ons gewoon onze zin laat doen. We hebben ook wat succes gehad, behalve dan in België. Dat helpt." goddeau: Hebben jullie dan echt zo weinig succes in België? Ik heb nochtans van verschillende mensen gehoord dat ze enorm uitkeken naar jullie nieuwe plaat.
Wiltzie: "Jij bent een muziekjournalist, je krijgt een vertekend beeld doordat je er meer mee bezig bent en je bent ook meer open minded. Onze muziek bereikt geen groot publiek en is moeilijk te omschrijven. Ik pretendeer niet dat we iets maken dat zo anders is, maar het is geen elektronische muziek en evenmin klassieke muziek. It is what it is."
"Iedereen maakt de muziek die hij zelf wil maken. En ook al wordt die dan in categorieën geplaatst, het blijft muziek die uit jezelf komt. Ik hou bijvoorbeeld veel van filmmuziek en soundtracks. Vroeger luisterde ik wel naar ambient, maar nu niet meer." goddeau: Ook bij instrumentale muziek hoor je vaak snel wat iemand wil overbrengen, welke gevoelens of sfeer een nummer uitdraagt. Bij jullie vind ik dat echter heel moeilijk. Het lijkt wel alsof ikzelf als luisteraar moet bepalen wat jullie willen overbrengen. Is dat iets dat jullie bewust nastreven?
Wiltzie: "Een melodie kan een enorme emotionele impact hebben. In de muziek probeer ik over te brengen wat ik voel, dat emotionele moment te vertalen. Het is heel moeilijk om te omschrijven, het kan zowel als uplifting of als depressing beschouwd worden. Je moet vooral geduld hebben en luisteren, het zijn nu eenmaal rustige nummers." goddeau: De titels zijn dan weer vaak heel erg nihilistisch.
Wiltzie: (droog) "We hebben een zwart gevoel voor humor."
"The Lonely People Are Getting Lonelier" gaat bijvoorbeeld over België. Ik woon hier nu al acht jaar en ik vind het een fantastisch land, maar het is ook zo droevig. Op Afrikaanse landen na hebben jullie waarschijnlijk de meest tragische geschiedenis ooit. Tot na de Tweede Wereldoorlog maakten jullie alleen maar erge dingen mee. Hier heerst een zwaarte die niemand lijkt te kunnen afschudden. Ik voel hier veel eenzaamheid en droefenis, maar daar hou ik wel van."
"I’m in search of a place that’s not cool. Ik kom uit New York City, maar het is niet meer de stad waar ik opgegroeid ben: het leven is er veel te duur en het loopt er vol fucking idioten. Iedereen denkt dat je als artiest per se in pakweg New York of Parijs moet wonen om iets te bereiken. Alsof je die stad nodig hebt voor je kunst. Hier heeft Antwerpen daar een handje van weg. Het zijn steden die denken dat ze het centrum van het universum zijn." goddeau: Sommige beweren hetzelfde van Gent.
Wiltzie: "Gent? I think they’re living in their own bubble."
20 February 2008 |
