Sweeney Todd, The Demon Barber of Fleet Street

Meesterfantast Tim Burton laat met Sweeney Todd een horrormusical op de argeloze bioscoopbezoeker los. Dans en bibber, zing en huiver en denk twee keer na alvorens een bezoekje te brengen aan de barbier om de hoek.

Sweeney Todd draait rond de wraakactie van Benjamin Barker (Johnny Depp), een moordlustige barbier die zijn vrouw verloor aan de machtsgeile rechter Turpin (Alan Rickmann). Na 15 jaar strafkolonie keert Barker terug om wraak te nemen op Turpin onder het pseudoniem Sweeney Todd. Barker slijpt zijn scheermessen en leeft zich vervolgens uit op het ganse clientèle van zijn barbierszaak. Deze worden, met de hulp van onderbuurvrouw en bakkerin Mrs. Lovett (Helena Bonham Carter), verwerkt in een lucratief handeltje in vleespasteitjes... Weinig verbazingwekkend dat precies Tim Burton deze zaak op het grote scherm wou brengen.

Wij vonden Sweeney Toddalvast veelbelovend: voor het duo Tim Burton en zijn fetisjacteur Johnny Depp hebben wij al sinds Edward Scissorhands een zwak, Londen is ondergedompeld in een duistere Jack The Ripper-sfeer ... het kon niet stuk. En hoewel Depp zijn typische trukendoos opent, spelen hij en Helena Bonham Carter (vrouw des huizes Burton) met venijn en met kapsels waar Robert Smith jaloers van wordt.

De film is classic Burton, ondergedompeld in een macabere humoristische sfeer die we ook zagen bij zijn vorige prenten Corpse Bride, Sleepy Hollow en Edward Scissorhands. Maar Sweeney Todd lost, eerlijk is eerlijk, de verwachtingen niet in. Het musicalthema is simpelweg irritant en zorgt ervoor dat de drive in de film verdwijnt. De scènes lijken rechtstreeks overgeplant van het theater naar het grote scherm, waardoor sommige nummers te statisch gebracht worden. Daarenboven zijn Depp, Bonham Carter en Alan Rickman geen musicalzangers en dat hoor je vooral bij de mannelijke protagonisten. Depp mag dan wel in een rockbandje spelen en de nummers geoefend hebben op de set van Pirates of the Carribean, zoals in zowat ieder interview wordt vermeld, de man moet zich in bochten wringen om ook maar enigszins toon te vinden. Een musical was kortom Burtons beste idee niet. De originele (onmeezingbare) nummers van Sondheim mogen dan wel alom geprezen zijn voor de theaterversie, misschien had Burton beter opnieuw de geniale Danny Elfmann voor de score onder de arm genomen zoals in Charlie and the Chocolate Factory.

En of dat alles nog niet genoeg is, schort er wel meer aan Sweeney Todd. Aan de nevenverhaallijn rond Barkers verloren gewaande dochter Johanna wordt proportioneel veel te veel aandacht besteedt en de jonge acteurs kwijnen weg naast Depp en Bonham Carter. Alan Rickmann speelt nog maar eens de rol van overbezorgde vader/mentor (iemand Perfume gezien?) en zelfs Sacha Baron Cohen deed amper een glimlach op ons gelaat verschijnen.

Nooit gedacht, maar de fantastische filmfreak Tim Burton ontgoochelt met Sweeney Todd. Het is een eindeloze danse macabre waarbij vooral veel bloed maar weinig chemie van het scherm druipt.