Into The Wild

Dat Sean Penn een aardig stukje kan acteren, is al lang geen geheim meer. Dat de man ook een puike film kan schrijven en regisseren, begint nu ook door te dringen na zijn nieuwste creatie; het coming-to-agedrama Into the wild.

In dit waar gebeurd verhaal (gebaseerd op het gelijknamige boek van Jon Krakauer) lijkt de pas afgestudeerde Christopher McCandleless mooi op weg om de American Dream helemaal waar te maken: hij is een goede student – kan naar Harvard – en een succesvol universiteitssportman. Geen vuiltje aan de lucht, zou je denken, ware het niet dat Christopher andere ambities heeft. Hij is de vluchtige consumptiemaatschappij, gericht op carrière maken en de oneindige ruzie en hypocrisie van zijn ouders beu en maakt een ingrijpende beslissing. Hij schenkt de inhoud van zijn spaarboekje aan een goed doel met de boodschap "geef er iemand mee te eten", herdoopt zich tot Alexander Supertramp (supervagebond) en trekt de wijde wereld in. Einddoel van de zoektocht naar zichzelf: Alaska.

Het is knap dat een grote naam als Sean Penn George Clooneygewijs zijn schouders onder zo’n gewaagd project zet. Hij maakt gebruik van lange en trage shots waarmee hij enkele Nationalgeographicesque beelden schiet. Mooi, dat zeker, maar soms op het melig overromantische af. De flash-backs en -forwards worden duchtig in het rond gegooid en er glijdt al eens een stuk geschreven tekst over het scherm. Ook wordt de film ten dele begeleid door voice-overs van Christopher’s zus Carine (Jena Malone). Geen typische Hollywoodflick dus.

Er zit weinig vaart in de film, maar daar moet Into the wild het sowieso niet van hebben. Penn levert met zijn vierde telg een mooie en zeer poëtische prent af en neemt rustig zijn tijd om het meeslepende verhaal van de idealistische Christopher McCandleless te vertellen. De dromerige denkwereld van het hoofdpersonage wordt onderstreept door een prachtige soundtrack van de hand van Pearl Jam’s Eddie Vedder, een jeugdvriend van de regisseur.

De film draait, vanzelfsprekend, rond de figuur van Alexander Supertramp, maar wordt ondersteund door het sterke spelniveau van de volledige cast. Voor zijn rol als leerlooier-kluizenaar met grootvaderlijke gevoelens kreeg de drieëntachtigjarige filmveteraan Hal Holbrook zijn allereerste oscarnominatie en de piepjonge Kristen Stewart neemt als smoorverliefde/bloedgeile lolita met glans de rol als love interest voor haar rekening.

McCandleless/Supertramp wordt gespeeld door het voormalige kindsterretje Emile Hirsch — voorheen vooral bekend van slappe tienerfilms à la The girl next door — had een vette kluif aan het getormenteerde personage van Alexander Supertramp. Toch zet hij met glans en diepgang de idealistische (of hopeloos naïeve?) figuur neer. Als de jonge tienergod deze lijn kan doortrekken, wordt hij zonder twijfel een van dé sterren aan het Hollywoodfirmament.

Dit dromerige drama is genomineerd voor twee oscars, een mooie prestatie in een sterk oscarjaar als dit. Valentijn mag dan wel achter de rug zijn, neem voor deze prent uw lief toch maar een keertje mee naar de cinema.