Girls In Hawaii :: ''Heeft het wel zin?''

Met een debuut dat een onverwacht succes werd, werden Girls In Hawaii enkele jaren geleden zowel indiehelden als idolen voor dromerige tienermeisjes. Na het succes kwam de twijfel: hoe behoud je de harten die je gewonnen hebt, zonder je eigen ziel te grabbel te gooien? Het zestal trok de Ardense natuur in en kwam terug met het antwoord: Plan Your Escape.

Girls In Hawaii, dat was vanaf het begin een beetje een familiegebeuren. Antoine Wielemans en Lionel Van Cauwenberghe, de twee zangers-gitaristen-songschrijvers van het gezelschap, rekruteerden elk een broer en een vriend om de band te vervolledigen. Naast Antoine heeft ook Denis Wielemans zijn aandeel in de band, als drummer. Hoewel beiden maandenlang intensief met de nieuwe plaat bezig geweest zijn, vinden ze het bovenal grappig het album te horen in het volkscafé waar het interview plaatsvindt.

Denis Wielemans: "Echt storend vind ik het niet. (lacht)"
Antoine Wielemans: "Neen, maar soms hoor ik stukjes waarvan ik me afvraag of er niet nog aan gewerkt moest worden."

goddeau: nog meer? Er gaapt nu al een gigantisch gat tussen From Here To There en deze plaat.
Antoine: "Dat is wat er gebeurt wanneer je de wereld stap voor stap verovert. De eerste plaat is eerst hier in België uitgekomen, vervolgens in Duitsland, Frankrijk, ga zo maar door. Elke keer wanneer From Here To There ergens verscheen, begonnen we opnieuw van nul: interviews geven, concerten spelen. Nadat je echt overal geweest bent, wil je gewoon rust en dan zijn we er een tijdje tussenuit geknepen."

goddeau: En de Verenigde Staten? Jullie debuut is daar best goed onthaald.
Antoine: "Dat weten we nog niet goed. Ons label hier wil een andere partner vinden om mee te werken in de VS."
Denis: "En wat betreft dat goed ontvangen: bepaalde mensen waren zeer te spreken over From Here To There, maar het was hoe dan ook een relatief succes."
Antoine: "Het was meer regel dan uitzondering dat we ginds voor slechts een dertigtal personen optraden."
"We hebben er wél behoorlijk wat radio-aandacht gekregen: collegeradio’s die onze nummers geregeld draaiden of vroegen of we geen sessie wilden spelen. Bij KLTW hebben we veertig minuten akoestisch mogen spelen. Dat is weliswaar geen echt concert, maar je bereikt er wel een pak mensen mee."