Dead Souls :: ''De seks is anders geworden''

Enkele jaren lang was Dead Souls de beste covergroep ter wereld. (Zonder overdrijven: lees maar ons verslag van hun afscheidsconcert). Maar uiteindelijk jeukt het bij muzikanten pur sang nog altijd te veel om zich constant met andermans werk bezig te houden en dus schreef de groep nu eigen nummers. Het resultaat is Cognac & Coffee, een puike debuutplaat waarop de groep ook andere invloeden aan het woord laat, zo vertellen zanger Flip Van Canegem en drummer Bernard Van Hecke.

goddeau: Jullie hadden het wel gehad om dag in dag uit Joy Division-nummers te spelen?
Van Canegem: "Het was in elk geval mooi geweest. We zijn bijna langer dan Joy Division bezig geweest en hebben in heel veel mooie zalen kunnen spelen. Eigenlijk zijn we op ons hoogtepunt gestopt: we hadden er nog wel wat jaartjes bij kunnen doen, maar dan dreigden we een karikatuur te worden. We waren er toch wel vrij eensgezind over dat we het gehad hadden. We wilden ook niet zo’n copyband zijn zoals er in Engeland bestaan."
Van Hecke: "Ik ben er vooral trots op dat mensen doorhadden dat wij dat deden uit liefde voor die muziek en niets anders. Ik blijf benadrukken dat het een uit de hand gelopen grap was: we zochten gewoon een excuus om met vier kameraden samen te spelen. Daar is nooit over nagedacht, er was geen strijdplan; het was pure fun. We zijn geen Joy Division-fanclub. De overstap naar eigen nummers is voor mij heel logisch: uiteindelijk waren die covers niets meer dan een manier om wat los te spelen en mekaar te leren kennen. Ik denk dat de meeste andere groepen omgekeerd beginnen: eerst drie jaar shit maken om dan in wat betere omstandigheden te kunnen opnemen. Wij hebben de luxe gehad om héél veel live te mogen spelen, zodat we ons vak onder de knie kregen. Nu hebben we het zelfvertrouwen om het beste van onszelf te geven en ideeën in de groep te durven smijten. Vergelijk het met een relatie: je kunt moeilijke onderwerpen niet aansnijden in de eerste zes maanden, dat gaat beter na een jaar of vier. Nu zijn de rollen in de groep gedefinieerd."

goddeau: Jullie hebben drie jaar lang de muziek van Joy Division geademd. Hoe moeilijk is het om daar van los te komen als je eigen nummers begint te schrijven?
Van Canegem: "Ik vond dat moeilijk. Het was verdomme zo fijn om die nummers te spelen. En plots moesten we veel meer gaan praten over alles."
Van Hecke: "’Helemaal niet’, ging ik dus zeggen. Hoe je het draait of keert, het blijven vijftien liedjes en na een tijdje heb je dat ook gehad. Ik heb het dus geen moment gemist: uiteindelijk bleef ons basisgeluid wel hetzelfde. De partner bleef hetzelfde, alleen de seks werd anders."
"We hadden ook de regel in het repetitiehok dat als er iemand een Joy Division-nummer durfde te beginnen, hij een fles champagne moest betalen. Dat blijft immers een gemakkelijke uitweg bij een conflict: "Kom, we spelen een Joy Division-nummerke."
Van Canegem: "Niemand durfde dat, want we zitten allemaal krap bij kas. (lacht) Het is niet gebeurd en bij momenten hebben we dat krampachtig ontweken. Als zanger kon ik helaas ook geen Joy Division-nummer inzetten, maar als ik een instrument had gespeeld had ik dat wel vaker gedaan, denk ik."
"Als zanger was het niet gemakkelijk om vocaal van Ian Curtis los te komen. Eigenlijk ben ik een drummer, maar Bernard is beter dan ik, dus ben ik in Dead Souls voor het eerst beginnen te zingen. Dat werkte, vooral omdat ik mezelf in die nummers kon verliezen. Mijn stem blijkt zich er ook toe te lenen, maar daardoor weet ik nog altijd niet wat nu eigenlijk mijn zangstem is. Toen we in het begin nummers maakten greep ik dan ook heel fel terug naar wat ik al kende; dat diepe geluid van Ian Curtis. Dan kreeg ik al snel Bernard over me heen die me met aandrang verzocht om gewoon te zingen zonder die trekjes. De groep prikkelde me om mijn geluid wat te gaan verruimen, iets wat op deze plaat voor een deel gelukt is maar nog veel meer moet veranderen."

goddeau: Was er meteen een duidelijke rolverdeling? De songs op Cognac & Coffee zijn grotendeels door Flip en gitarist Yves Lambeens geschreven?
Van Hecke: "Zo werkt het niet bij ons. Het was zoeken hoe we moesten beginnen, maar we hadden het geluk dat Flip en Yves al heel lang samen spelen als Zen For Birds en daarvan inderdaad flarden en ideeën meebrachten."
Van Canegem: "Afgewerkte nummers … (lacht) Voor ons, maar niet voor hem."
Van Hecke: "Doordat zij ons die basis aanreikten, hadden we meteen vier of vijf nummers. Dat was goed voor het zelfvertrouwen en daarna hebben we langzamerhand een natuurlijke manier van werken gevonden. Maar het blijft moeilijk want we zijn geen songschrijversgroep. Ik zou het soms wel willen, want dat is een heel praktische manier van werken: iemand draagt een afgewerkte song aan en de muzikanten mogen het dan naar goeddunken inkleuren. Wij zijn echt een groep-groep: er is geen systeem, iedereen draagt iéts essentieels bij aan het geheel."
Van Canegem: "Wat ons bindt is dat we allemaal op een obsessieve manier met muziek bezig zijn: we zijn niet gespecialiseerd in één genre, onze collecties zijn zeer ruim en de invloeden daaruit zijn dus ook heel divers. Op deze plaat valt me vooral op dat het eigenlijk altijd min of meer drones zijn waar we liedjes bij spelen."