Dead Souls :: ''De seks is anders geworden''

goddeau: Zijn jullie tevreden met de plaat?
Van Hecke: "Ja, binnen het kader van onze evolutie. Ik vind onze muziek heel leuk en anders: er komt heel veel uit, maar dit is geen genreoefening, het is iets anders. Wat de opnames betreft was het een leerproces. We hebben de plaat heel gefragmenteerd opgenomen: niet iedereen had op hetzelfde moment tijd en dus is er over een heel lange tijd opgenomen. Onze bassist was tijdens de opnames bijvoorbeeld op reis en heeft zijn stukken ingespeeld voor hij vertrok. Als je zo werkt, evolueren de songs ook tijdens dat proces. Je inzichten worden anders; een nummer dat je vier maanden geleden opgenomen hebt ga je plots helemaal anders bekijken. Dat is plezant, maar ook niet ideaal: we zijn blijven sleutelen aan de nummers, er nieuwe partijen blijven aan toevoegen. Het was soms een lange lijdensweg."

goddeau: Wat opvalt is de keuze om het geluid zo dynamisch mogelijk te houden, zonder overdreven compressie (een proces waarbij pieken en dalen in de muziek worden afgevlakt en alles heel luid maar daardoor ook wat plat klinkt, mvs). Dat is bijna een statement in deze tijden.
Van Hecke: "Die mastering was het moeilijkste moment voor ons. Je kunt alles laten knallen door hard te gaan comprimeren, maar dat is een gemakkelijk trucje. We maken geen heavy rock, hardcore of hiphop — een genre dat om die compressie vraagt — en het moest niet zo in your face zijn als onze liveoptredens, waar we wél op energie spelen. De plaat is iets rustiger uitgevallen, meer luistermuziek, en dat wilden we ook in het geluid reflecteren. Het mocht ook niet klinken als Amerikaanse rock, waarin alles plat wordt gecomprimeerd, maar op een ouderwetse stereo met goeie boxen heb je een heel mooi geluid. Alles klinkt heel naturel met heel veel verschillen tussen de instrumenten."

goddeau: Is het nooit een optie geweest om het geluid van jullie liveoptredens te proberen vatten?
Van Hecke: "Dat gaat niet. Gààt. Niet. Je moet het dan ook niet proberen om dat kunstmatig op te pompen."
goddeau: Je kreeg Flip in de studio niet zo opgenaaid?
Van Canegem: "Dat was het probleem niet. Integendeel: in het begin trok ik altijd naar de studio met het idee om er dé performance van mijn leven te geven, maar ik ben gaandeweg tot het besef gekomen dat het op plaat beter is als ik wat mooier probeer te zingen, met minder nadruk op die energie. We hebben het live in de studio opnemen ook al snel verlaten: enkel "Trying & Crying" is van die eerste sessies overgebleven, daarna zijn we de instrumenten apart gaan opnemen. Het is ook onzin om alles in één keer op te nemen: dan kun je beter een echt optreden opnemen en zo uitbrengen. Een plaat màg wel degelijk anders klinken dan je optredens."
Van Hecke: "In een studio heb je een andere instelling: je wil iets maken waar mensen in hun zetel naar luisteren. Ik ben eigenlijk een punker, ik zie heel graag heavy groepen en verwacht live intensiteit. Maar zulke platen zet je thuis niet op: daar wil je naar fijne, frisse muziek luisteren. Als een nummer als "Six Feet Under" dus werkt met enkel een akoestisch gitaartje en een drum, dan is dat goed voor mij. Live wordt het echter wel iets anders."