Scott McCloud (Paramount Styles) :: ''Niet mee inzitten: falen is ok''

Het internet zit vol verrassingen. Zo staat op de MySpace van de New Yorkse noiseband Girls Against Boys, ene (’VJ’) An Lemmens tussen de top friends en hoewel frontman Scott McCloud België aandoet om zijn uitstekende akoestische plaat onder de alias Paramount Styles te promoten, begrijp je dat we eerst om verheldering moesten vragen.

goddeau: Wat doet An Lemmens in godsnaam tussen jouw top friends?
Scott McCloud: "Oh, ik weet eigenlijk niet wie dat is... Internet is een interessant medium voor nieuwsgierige mensen als ik, maar je moet er ook mee kunnen werken (lacht). Toen ik die MySpace opstartte, was zij de eerste die me een friend request stuurde en ik zag geen reden om haar eraf te gooien. Early bird gets the worm.(lacht). Ik vermoedde al dat ze een soort ’celebrity’ was, aangezien ze veel foto’s van zichzelf post, maar ik dacht, oh yeah, ze is knap, ik hou haar erop."

goddeau: Ok, dan is het goed. Je hebt net een uitstekende plaat uitgebracht onder de naam Paramount Styles, wat je omschrijft als een semi-soloproject. Waarom wilde je solo gaan?
McCloud: "Ik wilde eigenlijk nieuwe dingen uitproberen door mezelf beperkingen op te leggen. Ik heb in zoveel harde rockgroepen gezeten, met luide drums, zware gitaren, distortion, maar de ideeën leken opgedroogd en ik moest op zoek naar iets nieuws. Ik kon ook piano beginnen spelen zijn, bijvoorbeeld. Ik wilde zien of ik iets zou kunnen aanvangen met de meest minimale bezetting."
"Paramount Styles noem ik een ’semi-soloproject’ omdat andere muzikanten heel wat hebben bijgedragen aan het uiteindelijke resultaat: Alexis Fleisig (drummer bij Girls Against Boys, tw) heeft de drums ingespeeld, Richard Fortus, een goeie vriend van me, die lang bij Psychedelic Furs speelde en nu bij Guns N’ Roses zit —which is kind of weird—, heeft enkele briljante gitaarstukken op de plaat gezet; hij is mijn favoriete gitarist aller tijden. En dan heb je nog Angela McClusky die op één nummer zingt ("Come to New York", tw). Zij is een fantastische zangeres, met een heel krachtige evocatieve stem. Ik liet haar maar op een nummer meedoen, want ze blaast me gewoon weg met haar stem. Ik heb nog meer materiaal met haar opgenomen, maar dat hebben we nog niet uitgebracht; en haar man Paul Cantalon speelt ook op enkele nummers mee."
"Een perfect voorbeeld van wat ik bedoel is eigenlijk die instrumental met Paul ("One Last Surprise", tw), mijn favoriet op de plaat. Dat nummer is gewoon Paul op piano en ik op akoestische gitaar, er is geen click track, achteraf werd niks met de computer gecorrigeerd, we spelen het gewoon straight live en het voelde zo goed om het op die manier aan te pakken. Ik hou van de kleine dingen in die song, zelfs kleine foutjes die Paul maakt, omdat het zo echt klinkt, daarom hou ik van dit project."

goddeau: Hoe heb je het songschrijven aangepakt?
McCloud: "De producer heeft een paar suggesties naar voor geschoven, maar voor de rest heb ik alles op mezelf geschreven en daarvoor heb ik mijn manier van werken wel moeten aanpassen. Naast de beperkingen van een akoestische gitaar, heb ik me aan de ene kant opgelegd om songs te schrijven met méér akkoordenwissels en aan de andere kant om heel minimale songs te maken die in een rechte lijn gaan uitwaaieren. Voor bepaalde nummers gebruik ik opzettelijke brede akkoorden, die in Girls Against Boys niet zouden kunnen, om te zien hoe het klinkt. En ik was tevreden, het klinkt wel cool toch? (lacht)"
"Akoestisch spelen is moeilijker dan in een rockband te zitten, maar ik had nood aan een nieuwe loop in mijn leven, een uitdaging. We spelen af en toe nog wel eens shows met Girls Against Boys en ik hou van die sonische compulsieve muziek, de wall of sound van de band, maar met Paramount Styles en de akoestische gitaar wordt mijn verbeelding meer geprikkeld. Als je jezelf uitdaagt, ontwikkel je vanzelf ideeën. Nu was het een uitdaging om diverse nummers te schrijven, die niet allemaal op elkaar lijken, meer dan louter big chords of fingerpicking. Dat speak/singing thing, wat ik ook bij Girls Against Boys doe, klinkt op dit volume zo intiem — ik zit vaak bijna te fluisteren — dat het ongeoorloofd is om te overdrijven met allerlei geluidjes hier en daar."