Scott McCloud (Paramount Styles) :: ''Niet mee inzitten: falen is ok''

goddeau: Enkele nummers ("The Crazy Years", "Come to New York") zijn erg nostalgisch van toon, had ik het gevoel.
McCloud: "Ja, daar gaat het helemaal om. Op muzikaal vlak wilde ik tot de essentie raken en ondervinden wat ik nog in muziek te zeggen heb. Maar ik begon over allerlei dingen in mijn leven te denken, zodat het uiteindelijk erg persoonlijk werd. "Come to New York" is daar inderdaad een goed voorbeeld van. New York komt wel vaker voor in onze songs, maar nu wilde ik ontdekken waarom ik er ooit naartoe was verhuisd. Het is niet gewoon een coole plek om te zijn, maar je kan er vooral een nieuw leven uitvinden voor jezelf, je kan dingen verbeelden en die dingen worden meteen waar, via je verbeelding. Dat was New York voor mij destijds."
goddeau: Die song deed me erg denken aan Jay McInerney’s roman Bright Lights, Big City; die handelt ook over het verbeelden van een nieuw leven in de ervaring van New York.
McCloud: Right, dat is zeker iets waar ik naartoe wilde. Weet je, ik speel al zo lang muziek dat ik het gevoel had het punt te missen waarover het echt gaat en dat is een reden waarom ik naar de akoestische gitaar greep: om me te dwingen in te zien wat ik wil zeggen; just what is it? (lacht). Het duurde een tijdje tot ik er raakte, maar het komt eigenlijk neer op het verhalen van fundamentele ervaringen. Met dit album heb ik mijn leven van muziek voorzien, op geen al te sentimentele manier."
"Met ouder worden, besef ik dat heel mijn leven een jacht is geweest. Heel mijn leven ben ik op zoek geweest naar shiny things. Dat kan roem zijn, geld of gewoon feestjes, er is zoveel om naar te streven in New York, maar ik denk niet dat het zo’n goed idee is om je hele leven te blijven jagen. Uiteindelijk wordt dat maar een afleiding, een dwaas tijdverdrijf, maar ik heb het heel lang gedaan, daar moet ik eerlijk in zijn. Met Girls Against Boys probeerden we een soundtrack te maken voor onze levens in de stad, net als die Bright Lights, Big City doet, en uiteindelijk is dat ook wat ik met Paramount Styles heb gedaan: het is het nachtleven, boeiende gesprekken, en alles wat integraal is aan New York."

goddeau: Toch ben je ontgoocheld in Amerika: je plaat heet niet zomaar Failure American Style?
McCloud: "Die titel heb ik gekozen om verscheidene redenen. Het werkt inderdaad ten eerste op een politiek niveau: ik braak van de Amerikaanse politiek, I mean, ik ben naar Parijs verhuisd omdat ik George W. Bush niet kon uitstaan, ik verwacht dringend veranderingen zoals zovelen. Maar die titel werkt ook op een ander vlak: zoals ik zei, wilde ik tot de kern raken van wat ik met muziek wil zeggen en terwijl ik terugkeek op mijn leven vroeg ik me af of het tot nu toe een succesverhaal is geweest of een mislukking."
"Deze plaat is in feite op verschillende momenten mislukt. Het heeft lang geduurd om ze te maken en in die zin is die titel ironisch. Ik zeg in feite ’dit is een mislukking’, maar wat betekent falen? Mislukken is proberen, je kan terugblikken en alleen maar mislukkingen zien omdat niet alles perfect blijkt gelopen te zijn, of je kan trots zijn dat je ten minste dingen hebt gepoogd. Dat onderscheid is belangrijk en je valt vlug van het ene in het andere. Niemand geeft ooit zijn mislukkingen toe, niemand loopt rond met een anti-cv en zegt: "look, here’s what I did, that totally sucked (lacht). Dat was belangrijk om bepaalde zaken die me stoorden aan muziek maken, uit te klaren. Ik heb voor mezelf bepaald dat ik er niet mee moet inzitten: falen is ok."

goddeau: Het betekende de ondergang voor Kurt Cobain toen grunge een modefenomeen werd en hij niet langer oprecht in zijn muziek kon geloven.
McCloud: "Ja, en dat is aartsmoeilijk om mee om te gaan. Girls Against Boys heeft natuurlijk nooit die status bereikt. Kurt Cobain werd in een korte tijd tot een parodie van zichzelf gemaakt, een circus freak, maar die roemfetisj is vreemd: we willen allemaal iets bekends bereiken en maken het tot een deel van onze eigen identiteit. Ik herinner me nog goed dat ik op een bepaald moment met Girls Against Boys niet langer andere groepen kon checken tijdens concerten, omdat té veel mensen met me wilden praten. Ik voelde me natuurlijk gevleid, maar tegelijkertijd kan zoiets je brein ernstig beschadigen. Je kan geobsedeerd raken met wat de mensen over je denken en je dreigt paranoïde te worden, maar je kan niet meer stoppen met over jezelf te lezen. Het is the kiss in a curse of fame, iedereen wil het, die ’shiny things’, maar het is niet wat je denkt dat het zal zijn. Het hoort bij de roem, maar we kunnen onze tijd toch creatiever benutten? Als mensen."

Paramount Styles geeft op 24 mei een optreden in Cactus in Brugge.