Gus Black :: ''De bodem was lange tijd de standaard''

Te vroeg op de afspraak verschijnen kan onverwachte gevolgen hebben. Zoals een slapende Gus Black in de zetel aantreffen. De ietwat ijle sfeer waarin de man zich vervolgens bevindt, helpt zijn spraakzaamheid niet vooruit.

Zo zacht als zijn muziek, zijn ook de man zijn gesproken zinnen. Zijn antwoorden beperken zich regelmatig tot een schaapachtige glimlach of een raadselachtige stilte. Dat we zijn recente plaat Today Is Not The Day To Fuck With Gus Black best donker vinden, lijkt Black zelf bovendien maar een raar idee.

Gus Black: "Ik ga niet zeggen dat het een happy plaat is, maar donker... dat is zo’n beladen term. Today... klinkt misschien enigszins anders dan voorganger Autumn Days, maar het is nu eenmaal de plaat die ik op dit moment wou maken. Enfin, op dit moment is relatief: dit is de plaat die ik al heel lang wou maken."
"En dat ze donker is, is geen bewuste keuze. Als je een plaat maakt, doe je eigenlijk niet anders dan een aantal songs verzamelen. Wanneer die combinatie liedjes dan niet opgewekt lijkt, zit je inderdaad met een donkere plaat. Het komt er gewoon uit zoals het er inzit, denk ik."

goddeau: Je zegt dat je deze plaat reeds lang wou maken: hoe komt het dan dat ze er nu pas is? Wat is er misgelopen bij de vorige platen?
Black: "Ik denk dat ik mezelf wat in de weg liep. Elke keer dat ik me helemaal in een plaat wou leggen, was er iets dat me afremde en ervoor zorgde dat ik afdreef. Deze keer is het blijkbaar wel gelukt, met een persoonlijker album dan ooit tevoren als gevolg."

goddeau: De titel suggereert dat je kwaad bent?
Black: Misschien. Ik was het in ieder geval beu om compromissen te sluiten: met platenfirma’s, maar evengoed met mezelf. Soms doe je dingen die je eigenlijk niet wilt doen of waarvan je niet helemaal zeker bent, maar waarvan je wel denkt dat je ze moet doen. Dat is met Today allemaal weggevallen."

goddeau: Als invloed hoor ik ditmaal vooral Leonard Cohen. Ben je niet bang voor die vergelijking.
Black: "I don’t care. "Nogmaals: dit is de plaat zoals ik ze wilde maken. Als mensen daar Leonard Cohen in horen, dan heb ik daar geen bezwaar tegen. Hij is inderdaad een invloed, het zou onnozel zijn om dat te ontkennen, maar het is niet zo dat ik een doorslagje van zijn werk heb willen maken. Bovendien denk ik ook dat Cohens muziek net iets complexer in elkaar zit en dat wat ik breng daarmee in vergelijking best simplistisch is."

goddeau: Bij jou zijn de songs naakter, lijkt me.
Black: (knikt) "Het is de bedoeling dat het live ook heel ingetogen wordt. Het enige dat qua extra invulling aan de muziek gegeven zal worden, zijn vrouwelijke stemmen op de achtergrond." "Kijk, een plaat, en dus ook de nummers erop — naakt of niet, is altijd een afspiegeling van jezelf. Autumn Days was de Gus van enkele jaren geleden en dit is wie ik nu ben of onlangs was. Wanneer je nummers schrijft, heeft het geen zin die songs te zoeken: je zal ze niet vinden. Het zijn de nummers die jou vinden."

goddeau: Wil je daarmee zeggen dat je wel of net geen last heb van een writer’s block?

Black: "Ik heb er, doorheen de jaren, verschillende gehad. Er zijn nu eenmaal momenten waarop het songschrijven niet lukt. Dat is iets onvermijdelijks en daar moet je mee leren omgaan, hoe vreemd het ook is. Op den duur weet je dat die periodes niet eeuwig duren. Je kan alleen hopen dat ze zo snel mogelijk voorbij gaan en je er voor de rest niet al te druk in maken."