Gus Black :: ''De bodem was lange tijd de standaard''

goddeau: Je zei zonet dat je geen compromissen wou sluiten met dit album. Toch wordt het woord ’fuck’ uit de titel overal gemeden.
Black: "Mja. Dat is waar. Maar je moet ook een beetje pragmatisch zijn en eigenaars van platenwinkels geen excuus geven om je album uit de rekken te weren. Al kan het wel zijn dat ze het nu op basis van de hoes bij het verkeerde genre leggen." (glimlacht)
"Langs de andere kant heeft het ook z’n voordeel dat de titel tot Today Is Not The Day ingekort is op de hoes: het aantal manieren waarop je de titel kan interpreteren, wordt groter."
"Door de titel in te korten, verwijst hij bovendien ook naar het opnameproces. Het heeft meer dan een jaar geduurd voor Today... helemaal op band stond, maar de sessies waren verspreid over die periode: het waren telkens korte, intense momenten waarop aan de plaat gewerkt werd. En op de dagen dat dat niet gebeurde, was de titel van toepassing.

goddeau: Wie een jaar aan een plaat werkt, doet dat niet in een dure studio, veronderstel ik.
Black: "Neen, ik heb een eigen studio, dat maakt zo’n dingen makkelijker. En goedkoper. En ja, zo’n eigen studio maakt dat je eindeloos aan een plaat kan blijven werken. Voor dit album bijvoorbeeld zijn de meeste nummers in verschillende versies opgenomen. Uiteindelijk kwamen deze versies bovendrijven als de juiste, maar daar gaat toch wat tijd over. Ik heb mezelf met andere woorden toegestaan om te experimenteren, maar je moet zoiets ook kunnen limiteren."

goddeau: In hoeverre weet je dan al op voorhand waar je naartoe wil?
Black: "Je hebt wel een basisidee van hoe het album moet klinken, maar wat dat concreet betekent, wordt pas tijdens het maken duidelijk. Het enige dat ik mezelf als regel had opgelegd, was dat gitaar en zang live opgenomen moesten worden. De rest is beslissen wat het beste is in functie van de song. En soms is dat moeilijk: zo laat ik al eens probeersels aan vrienden horen en dan blijkt de versie waar zij enthousiast over zijn, mij niet te liggen."

goddeau: Momenteel ben je de openingsact voor Eels. Dat lijkt me een ideaal publiek voor je.
Black: "Het valt wel mee. (lachje) Het gaat maar om enkele concerten en dan nog omdat E een weddenschap van me verloren heeft."

goddeau: Excuseer?
Black: "Mark en ik hadden een weddenschap, maar het was persoonlijk, dus meer ga ik er niet over vertellen. Enfin, hij heeft ze verloren en daardoor mag ik nu mee op tournee naar Duitsland."

goddeau: Even een sprong naar het verleden: in 1996 belandde je op de soundtrack van Scream. Elk stuk dat ik nu over je lees, verwijst daar nog naar.
Black: "Op zich zit ik daar niet mee. Voor veel mensen is dat nummer, een cover van Blue Öster Cults "Don’t Fear The Reaper", het enige nummer dat ze ooit van mij gehoord hebben. Today sluit er qua atmosfeer misschien wel opnieuw meer bij aan dan de voorgaande platen, dus in zekere zin ben ik niet vervreemd van wie ik toen was."
"Ik weet niet of iemand daar toen eigenlijk iets van verwachtte. Zelf was ik op het moment dat de film een hit werd te zeer bezig met Word Of Mouth Parade om me af te vragen of mijn bijdrage aan de soundtrack een snaar raakte bij het kijkerspubliek of niet."

goddeau: Het heeft er in ieder geval niet voor gezorgd dat je platen hier makkelijk te vinden zijn. Pas de laatste jaren duiken je albums vlot op in platenwinkels.
Black: "Dat is soms al eens een punt van frustratie, tot op zekere hoogte. En vandaar de titel van de plaat." (lacht) "Maar ach, mijn standaard is tot nu toe geweest: niet in de winkel liggen en geen platen verkopen. Nu ik een plaat heb kunnen maken die van begin tot einde mijn plaat is, kan het voor mij al niet meer stuk."