Operator Please :: ''De jaren ’90 zijn al heel lang geleden voor ons''

De muziekscene is aan de minderjarigen. Jonge broekjes van 14 (veertien!) winnen Humo’s Rock Rally en ook de Australiërs van Operator Please mogen amper pinten pakken met hun gemiddelde leeftijd van 17,6. Hun aanstekelijke, van hot naar her botsende pop is dan ook even fris als wat de producent van koolzuurhoudende dranken u belooft.

goddeau: Heel wat mensen sparen jarenlang voor een ultieme droomreis naar Australië. Jullie staan op jullie jonge leeftijd al voor de vierde keer in Europa.
Ashley McConnell (bassist): (grijnst) "Dat is toch geweldig? We beseffen wel dat we gelukzakken zijn om werk met vakantie te kunnen combineren. Soms, als we weer eens op een vliegtuig zitten, doen we daar onverschillig over, maar we zijn natuurlijk erg dankbaar dat we hier zo vaak mogen komen. We zijn er ons best van bewust dat de meeste mensen hard moeten werken om de oceaan over te steken. Deze week waren we voor het eerst in Italië. Dat we daar niet alleen kunnen zijn maar ook mogen spelen is onvoorstelbaar. Jullie Europeanen mogen trouwens van geluk spreken dat al jullie landen zo dicht bij elkaar liggen."

goddeau: Wanneer was jullie eerste buitenlandse trip?
McConnell: "New York in 2006, dat was voor we managers en een platenlabel hadden. Die trip was gefinancierd door labels uit Engeland en Amerika die ons wilden horen. Onze eerste reis naar Europa was in april 2007, bijna een jaar geleden. Toen hebben we showcases gespeeld in Engeland en een clip opgenomen. Zoals het cliché het wil hebben we veel te danken aan MySpace en YouTube. Ook mond-tot-mondreclame is niet te onderschatten."

goddeau: Het begin van jullie verhaal heeft veel weg van een gepolijst sprookje.
McConnell: "Vind je? Zijn niet bijna alle groepjes op school ontstaan?"

goddeau: Toch niet iedereen wint bij zijn eerste optreden een wedstrijd en tourt enkele maanden later de wereld rond?
McConnell: (kijkt bedenkelijk) "Nogmaals, we hadden geluk. Amanda (Wilkinson, zang) wilde een groep oprichten, contacteerde enkele muzikanten op school, we speelden wat covers samen, het klikte en we wonnen een doos donuts op die schoolwedstrijd. Alles wat nadien gebeurde, was een logisch gevolg op het voorgaande: we traden meer en meer op, namen een e.p. op, er kwam professionele interesse… We koesterden nooit hoge verwachtingen, maar tegelijk deden we niets zomaar."

goddeau: Een platencontract tekenen bij een grote platenmaatschappij, bijvoorbeeld?
McConnell: "In Australië is er een groot stigma in verband met majors en onafhankelijke labels. Als je bij een major tekent, betekent dat per definitie dat je een sell-out bent: je verkoopt je ziel en gaat voor het grote geld. Wij hebben gewoon de beste deal getekend die ons werd aangeboden en dat was toevallig bij EMI. We doen wat we willen en worden daarbij gesteund. In Australië is er een grote kloof tussen de groten en de kleintjes. Door in het kamp van de groten te gaan krijgen we simpelweg meer mogelijkheden. We hadden nooit kunnen touren zoals we dat nu doen als we bij een onafhankelijk platenlabel zaten."

goddeau: Wie neemt de zakelijke beslissingen?
McConnell: "Onze managers en onze ouders. De ouders van de minderjarige groepsleden moeten sowieso alle contracten tekenen."

goddeau: Hoe zit dat dan met school?
McConnell: "Amanda is 19 en dus al twee jaar van school af. Sarah (Gardiner, toetsen) en ik zijn vorig jaar afgestudeerd. Tim (Commandeur, drums)en Taylor (Henderson, viool) zouden nog twee jaar te gaan hebben, maar we hadden plots zoveel te doen dat het niet meer te combineren viel. Taylor heeft een trimester geprobeerd les te volgen via correspondentie, maar ze hield dat niet vol. Ze zat met haar hoofd op twee plaatsen. Taylor en haar ouders hadden het er moeilijk mee om school te laten vallen. Ondertussen leeft ze volledig voor de muziek. Dit is tenslotte wat we zo lang mogelijk willen doen."