Adam Green :: ''Soms begrijp ik niks van die teksten van me''

Het gaat goed met Adam Green. Dankzij de cruciale rol van hun “Anyone Else But You” bij het ultieme bleitmoment in het prijzenwinnende Juno, is zijn ex-band The Moldy Peaches vier jaar na de roemloze split plots een heuse hype in Amerika en omstreken. En alsof dat nog niet volstaat, mag hij op het Dominofestival zijn nieuwste soloplaat voorstellen aan een uitverkochte AB.

Green was de formulaïsche aanpak van platen maken beu, zei hij bij de release van Jacket Full Of Danger, zijn vorige album. Vijftien nummers van twee à drie minuten, netjes geproduced? Nee, het zou de laatste keer geweest zijn. Voor het nieuwe werk beloofde hij een ware ommekeer. Het resultaat heet Sixes & Sevens, is netjes geproduced en telt twintig nummers van elk rond de twee minuten. Euh, Adam?

Adam Green: ”Ik heb nochtans mijn best gedaan om ervan af te stappen, deze keer. Mijn vorige platen werden altijd op een drafje en zonder veel poespas opgenomen tussen twee tours in. Eigenlijk waren ze meer een weergave van wat we live deden. Deze keer heb ik bijna een jaar niet getourd maar bijna constant in de studio dingen zitten uitproberen. Voor het eerst gaf ik de opnames de kans om te laten bezinken. Vaak bouwde ik de nummers na een tijdje volledig om, door een andere zangstijl te gebruiken of nieuwe instrumenten te bespelen. Ik wilde mijn geluidspalet uitbreiden, en dat is wel gelukt denk ik. Sixes & Sevens is veel meer een studioplaat dan mijn vorige werk. Ik weet zelfs nog niet hoe ik het live zal moeten brengen.”

goddeau: Geef eens een voorbeeld van zo een nummer dat oorspronkelijk compleet anders klonk?
Green: “Eum, allemaal. “Festival Song” bijvoorbeeld. Ik wou er een écht festivalnummer van maken en dus stelde ik me voor dat ik het zong op Woodstock, Janis Joplinstyle, of ik probeerde James Brown te imiteren en brulde de tekst uit als een gek. Maar op de uiteindelijke versie fluister ik bijna. En het klinkt beter zo, vind ik. Aan “Tropical Island” heb ik op het laatste nippertje nog strijkers toegevoegd die het nummer een heel ander cachet geven. Voor mijn vorige plaat wilde ik dat alles perfect was. Dat was vermoeiend en momenteel heb ik niet meer de ambitie om in die richting verder te gaan. De bedoeling met deze plaat was om het net niét perfect te maken, door het onvertrouwde op te zoeken en tegen mijn instinct in te gaan.”

goddeau: Op Sixes & Sevens klink je veel relaxter, verder weg van de Jim Morrisson-achtige zangstijl van Jacket Full Of Danger.
Green: “Ik probeer elke keer iets anders te doen, weet je. Herhaling is saai. Jacket Full Of Danger vind ik nog steeds een fantastische plaat die perfect weergeeft wat ik in die periode in gedachten had, maar die plaat is nu eenmaal gemaakt en dus doe ik liever wat nieuws.”

goddeau: De meest opvallende nieuwigheid is het soulvolle achtergrondkoortje.
Green: “Ik hou van groepen die op een goede manier gebruik maken van achtergrondzangeressen, zoals de Rolling Stones of Sly and the Family Stone… Alles met ‘stone’ erin (lacht). Ik dacht dat hogere stemmen mooi zouden combineren met mijn diepe zangtimbre, dus ging ik op zoek naar gospelzangeressen. Ik heb ze gevonden in een kerk in Brooklyn en het klikte meteen. They freaked out a little toen ze voor het eerst mijn teksten hoorden maar uiteindelijk waren ze toch tevreden over de samenwerking. En ik ook. Ze hebben veel meer ingezongen dan op de plaat te horen valt. Ik heb heel wat moeten schrappen omdat ik ook niet té veel de gospelkant wou opgaan. Het meest tevreden ben ik over “Getting Led”.”

goddeau: Ik vind het erg christelijk klinken.
Green: “Hehe. Best ironisch, een joodse muzikant die christelijke muziek maakt. Waar je bent opgegroeid heeft altijd een sterke invloed op je muziek. Sommigen pikken hun passie voor muziek op door in de garage heavy metal te spelen, anderen door in coffee houses naar folkzangers te luisteren. Mijn achtergrondzangeressen gingen van jongs af aan met de hele familie naar de kerk en daar leerden ze zingen en pikten ze gevoel voor ritme en muziek op, dus er is zeker een christelijke invloed in wat ze doen. Nochtans is hun eigen groepje very R&B.”