Adam Green :: ''Soms begrijp ik niks van die teksten van me''

goddeau: In “Leaky Flask” ga je de weg op van de oude blues.
Green: “Ik had Dr. John en Captain Beefheart in gedachten bij dat nummer, dus ja, die bluesinvloed is zeker aanwezig. Ik heb lange tijd enkel maar naar traditionele oude folkmuziek geluisterd. De Harry Smith Anthology was mijn instap in dat soort muziek. Die verzamelaar heeft een onderdeel ‘social music’ waarin opnames te horen zijn van prekende priesters en dominees uit de jaren ’20. Dat vind ik geweldig. En ik heb veel respect voor iemand als Dr. John die in de jaren ’60 de muziek uit New Orleans levendig hield.”

goddeau: Je zei ooit dat je er ongeveer een maand over doet om een nummer te schrijven. En er staan twintig nummers op je nieuwe plaat. Da’s hard werken, lijkt me.
Green: “Het is belangrijk om songs de tijd te geven om te groeien of te evolueren. Het duurt meestal toch een drietal weken voor ik de definitieve versie van een nummer gevonden heb. Nog nooit heb ik een nieuw nummer onmiddellijk opgenomen omdat ik het meteen perfect vond. Geen van mijn nummers is trouwens perfect of komt zelfs maar in de buurt.”
”Mijn liedjes zijn beschouwingen over zaken waar ik op het moment van schrijven toevallig over nadenk. Al begin ik nooit aan een song met een welbepaald idee, ik begin gewoon te zingen. Tijdens het schrijven denk ik ook nooit na over de betekenis van mijn teksten maar ik weet wel dat er onbewust een dieperliggend idee of verhaal achter zit. Al ben ik waarschijnlijk de enige persoon ter wereld die dat doorheeft, en soms begrijp ik er zelf niks van. Je mag ze alleszins niet letterlijk nemen.”

goddeau: Vind je het niet jammer dat de meeste mensen je teksten als baarlijke nonsens beschouwen?
“Dat is soms frustrerend maar ik kan het wel begrijpen. Ken je Mississippi John Hurt? Een compleet unieke Amerikaanse bluesmuzikant uit de jaren ‘20 die zich helemaal niet bewust was van moderne kunst of criticasters en dergelijke. Hij kon als geen ander verhalen vertellen met zijn nummers en zijn emoties in zijn spel vertalen. Ik denk dat iedere muzikant ernaar tracht om als Mississippi John Hurt te zijn, zelfs als hij nog nooit van hem gehoord heeft. Omdat het een van de puurste, eerlijkste en natuurlijkste persoonlijkheden was die er ooit zijn geweest.
”Ik heb als jonge kerel mezelf leren fingerpicken door naar zijn platen te luisteren. Niet simpel, ik vroeg me constant af hoe hij bepaalde patronen in godsnaam voor elkaar kreeg. Later vernam ik dat hij drie vingers gebruikte terwijl ikzelf er de hele tijd maar twee had gebruikt. Ik heb nog geprobeerd mijn stijl bij te schaven maar dat lukte niet meer. Dus nu zit ik opgescheept met de primitiefste fingerpickingstijl die je je maar kan inbeelden. Achja, ik probeer er nog het beste van te maken.”

Mijn favoriete nummer op Sixes & Sevens is zo’n fingerpicking song: “Bed Of Prayer”. Het doet me trouwens sterk denken aan Becks “Getting Home”.
Green: (Denkt na.) “”Getting Home”… (Neuriet het nummer zachtjes voor zich uit.) Oh ja, ik ken het, denk ik. Staat dat niet op een van zijn eerste demotapes? Al van mijn twaalfde ben ik grote fan van Beck. Hij is een belangrijke want enorm creatieve artiest. Het betekende veel voor me dat hij een soloartiest is. Dat inspireerde me. Er zijn niet veel solo rockzangers die ook nog eens creatief uit de hoek komen. Net als David Bowie en Lou Reed bewaart hij de controle over al zijn werk.

goddeau: Jullie delen een interesse voor oude folk, blues en country.
Green: “In de States word je overal geconfronteerd met country. Je hoort het overal. Hank Williams was een fantastische muzikant. Velen kennen hem wel maar weinigen luisteren ook echt naar zijn muziek, jammer genoeg. Zijn hele back catalogue is zowat perfect van begin tot eind. En hij was een geweldige poëet, al is zijn schrijfstijl niet te vergelijken met andere grootheden als Leonard Cohen of Jacques Brel. Directer, minder mysterieus. Hij bedacht de meest briljante verzen en melodieën.”