Timesbold :: ''Af en toe moet ik de dictator kunnen spelen''

Het gaat traag bij Timesbold. Pas vier jaar na het prachtige Eye Eye keert de groep terug met het al even knappe Ill Seen Ill Sung, waarop de weemoedige en breed gearrangeerde Americana weer het hoge woord voert. Frontman Jason — ’Whip’ — Merritt had immers een zware drugsverslaving te bekampen, en platen maken in een democratisch ingestelde groep loopt sowieso niet van een leien dakje, vertelt de man in een Leuvens café.

goddeau: Hoe zou je Ill Seen Ill Sung in een woord samenvatten?
Whip: "Redemption. Verlossing. Onder die omstandigheden is de plaat opgenomen: tijdens en na de genezing na een drugsverslaving. Het zijn moeilijke jaren geweest en ik heb tijd nodig gehad om alles opnieuw op een rijtje te krijgen. Maar ik wilde opnieuw een plaat maken met de groep als een vorm van excuus naar de band toe. Eye Eye is immers in heel moeilijke omstandigheden geschreven en nu wilde ik een plaat maken waarbij ik wél aanwezig en betrokken was."

goddeau: Ten tijde van Eye Eye zei Max Lichtenstein (producer en lid van Timesbold) over je: "Hij heeft ons nodig om zijn zwarte gedachten tegen te gaan, maar wij hebben hem net zo goed nodig". Akkoord?
Whip: (lachje) "Volledig. Ik ben het zwarte schaap en zij zijn de goeie herders. Als ik kijk naar hoe ik geleefd heb dan is dat de enige conclusie die ik kan trekken. Tijdens de opnames van Eye Eye verdween ik drie dagen, kwam terug voor een dag en verdween opnieuw een week. Dat heeft Max me moeten vertellen, want zelf herinner ik me daar niets van. Ik kan over Eye Eye zelfs niet nadenken, ik moet er mijn ogen voor sluiten. Sowieso luister ik niet naar mijn eigen platen. Ik kan mijn stem niet horen, zeker niet als ik er niet goed aan toe was zoals toen. Nu gaat het veel beter en was ik echt betrokken bij de opnames. Dat was fijn. There was a lot of love in the room.

goddeau: Toch waren het geen makkelijke opnames?
Whip: "Het was maar saai geweest als dat niet zo was. Uiteindelijk hebben we niet altijd de kans om muziek te maken, we hebben allemaal een andere job. Dus moet het tijdens onze vakantie, tien dagen per keer en dan zijn we ook alleen maar bezig met muziek maken. Deze keer hebben we ons teruggetrokken op een boerderij in upstate New York, waar niets te beleven valt. Zie het als een collectieve vakantie waarin we een plaat opnemen."
"Het vergde werk om dit album op te nemen, aangezien we nog altijd als een democratie functioneren. Dat is niet gemakkelijk voor een band en het zorgt voor veel ruzies en onderhandelingen. Eigenlijk ga ik ervan uit dat slechts weinig bands waar evenwaardigheid geldt een lang leven beschoren zijn, maar ik ken geen band die zo democratisch is als de onze en waar de bandleden elkaar toch niet de strot afbijten. Ik weet niet eens of wij daarin slagen. Daarom heb ik ook mijn soloplaten nodig, om af en toe de dictator uit te hangen. Ik schrijf immers elke dag en ik kan niet wachten tot de rest er tijd voor heeft. Sommige songs stel ik hen ook niet voor omdat ik wil dat ze er met hun handen afblijven. Dat is nog altijd het verschil: Timesbold gaat om samenwerken, samen een groots arrangement zoeken. Op de Whipplaten ben ik de fascist die thuis opneemt en slechts bij uitzondering iemand toelaat te helpen."