The Presidents of the United States of America:: These Are the Good Times People

Het geheel is meer dan de som der delen. Beeld je de energie van Fugazi en Nirvana in, tel daar de humor van Violent Femmes bij en giet dat alles in een groep die positieve energie uitstraalt als slikte ze een container Prozac. Welkom in de wereld van The Presidents of the United States of America!

Welke oudere jongere herinnert zich niet de bescheiden hitjes als “Lump”, “Kitty” en vooral “Peaches” uit het inmiddels dertien jaar oude debuutalbum van de heren presidenten, songs die glashelder aantonen dat je zowel uit Seattle kan komen, withete punk kan spelen, de snaren kan beroeren op een vreemdsoortige, tweesnarige bas als dat je op wolkjes kan leven? In 1997 splitte de band jammerlijk, maar kijk: in 2000 en 2004 floot bezieler Chris Ballew zijn kompanen al eens bijeen voor een nieuwe plaat. Anno 2008 staan Ballew, Jason Finn en nieuw groepslid Andrew McKeag met het nagelnieuwe These Are The Good Times People zo scherp als een versgeslepen scheermesje.

”Mixed Up S.O.B” bijvoorbeeld, schiet uit de startblokken met een energie die je normaal alleen aantreft bij een dozijn kleuters met ADHD. De presidenten willen het eenvoudig en leuk hebben en moeten niets hebben van ingewikkelde grieten die het noorden volledig kwijt zijn. Zie in dat verband ook de loeiende sneer naar existentialistische Franse trutten in het geweldige “French Girl”. Neen, geef ze dan maar een simpele meid zonder kapsones in het al even Red Bull-achtig rockende “Ladybug”.

Het moge duidelijk wezen: The Presidents is een TGV die net veilig genoeg rijdt om niet uit de bocht te vliegen. Gord toch maar uw veiligheidsriemen om, bijvoorbeeld voor het rond zijn eigen tol draaiende “Sharpen Up”, het in prikkeldraad en driedubbele baslijnen gedrenkte “Ghosts Are Everywhere”, het machtig swingende en in vingerknippende koperblazers badende “Flame is Love”, het als een vis in woelig water spartelende “So Lo So Hi” en het staccato rockende “Rot in the Sun”.

Rustpunten? Nauwelijks. Of het zou het met iets minder feedback gelardeerde en tekstueel erg sterk “Bad Times” moeten zijn. “I wish there were more bad times to see you through”, zingen de heren. En je gelooft hen onmiddellijk. Of hoe perfecte meiden ook slaapverwekkend saai zijn. Ook het met een erg mooie mandoline opgefleurde “Trucks Stop Butterfly” kan zonder feedback, maar niet zonder hels tempo: dit is de betere Ierse pub op St. Patricks Day, wanneer iedereen zich in coma drinkt.

Gaan de heren dan nooit echt helemaal op de rem staan? Jawel hoor. Luister maar naar titelsong “Loose Balloon”: streepje piano, beetje trager tempo dan een opgevoerde racewagen, erg mooie tekst die voor een keertje verder gaat dan het gebruikelijke -- best lollige -- hedonisme dat de heren past als een tweede huid. De laatste loodjes wegen het zwaarst en “Poor Turtle” had wat ons betreft niet gehoeven, net als “Warhead” en de volstrekt overbodige hekkensluiter “Beleter”. Metaalmoeheid? Absoluut. Maar met slechts drie gebuisde songs op veertien krijgt u, levensgenieter pur sang, ruim waar voor uw geld. Ideaal plaatje voor als u met het verkeerde been uit bed stapt. Wedden dat u nadien fluitend de ochtend inklimt?