Roadburn Festival 2008: Eclecticisme troef

Dat we dit jaar niet aanwezig kunnen zijn hoeft ons er niet van te weerhouden om ons licht te laten schijnen op Nederlands sympathiekste festival. Na de erg geslaagde editie van 2007 zou een mens verwachten dat organisator Hoeijmakers en de zijn intussen klaar zijn voor het gemak van de formule. Niets is minder waar.

Heel wat festivals die hun oorpsrong vinden in goede bedoelingen en een ofhankelijke geest binden al snel in. Commerciële overwegingen, de druk van grotere spelers op de markt en het besef dat verkoopbare inhoud een groter publiek trekt hebben al vaak geleid tot het onschadelijk maken van creativiteit. Roadburn verwierf in zijn beginjaren een prominentie als synoniem voor stonerrock, de heavy pschedelica die in de jaren negentig weer de kop op stak. Tijdens de twaalfde editie van 2007 was dit echter verbreedt naar een aanbod met een diverse orgine. Toegegeven, de meerderheid van de bands brengt een of andere vorm van psychedelische muziek, aanbidt de machtige riff of daalt, laaggestemde gitaren in de aanslag, af naar de diepere onheilskrochten, maar het label ‘stoner’ schoot veel tekort.

Het eclecticisme van deze editie is zo mogelijk nog straffer en verwarrender, niet in het minst door een dagevenement waarbij Britse all-round kunstenaar David Tibet zijn ding mocht doen. De openingsdag van het intussen vierdaagse evenement, de Pre-Heat, gaat dan nog conventioneel van start, met een verjaardagsfeestje voor Rise Above Records (van ex-Napalm Death lid Lee Dorrian), dat zorgt voor een resem riffbands. Zij mogen het opnemen tegen het tot superformatie uitgegroeide Down, een band met leden van Pantera en Corrsion of Conformity, die de Tilburgse 013 eerder al liet vollopen én overkoken met zijn loeiende mix van southern rock en stomende sludge.

Het eigenlijke festival (vrijdag/zaterdag) vertoont hier en daar gelijkenissen met de vorige editie, maar pakt ook nu weer uit met enkele intrigerende verrassingen. Zo is er de tot postmetaliconen uitgegroeide band Isis, die de overdondering van Neurosis mag proberen over te doen. Daarnaast valt er te snoepen van Zweedse progmetal, bezwerende drones, instrumentale psychedelica, spacerock, krautrock, bluesy hardrock, old school doommetal, hypnotische retrorock, garagerockrevival, een akoetische set van een onheilsprofeet en nu en dan zelfs vertrouwd klinkende stonerrock.

Terwijl het in 2007 allemaal gesmeerd verliep kreeg deze editie, die van de wegvallers, al snel enkele opdoffers te verwerken. Tibet had Om, vorig jaar nog goed voor een hoogtepunt, weten te strikken. Zij gaven er echter de brui aan en zegden af (intussen is de band opnieuw actief). Hetzelfde deed zich voor met Electric Wizard, een van de meest gerenommeerde en geliefde bands op het festival. Zij trokken zich terug, maar zullen Tilburg aandoen in september. De grootste angst van een organisator, het last minute verlies van een headliner, liet zich ook niet onbetuigd. Vlak voor het festival haakte headliner Celtic Frost af. Deze metalband was een van de meest orginele uit de jaren tachtig en cruciaal in de ontwikkeling van heel wat bands die aantreden op het festival.

En de kous was nog niet af. Hoeijmakers en Tibet waren erg verheugd dat ze singer/songwriter-icoon Rickie Lee Jones hadden weten te strikken. Niet enkel omdat ze toch een grotere naam is dan de kabaalbands die van jetje zullen geven, maar ook omdat het het festival op een voorheen niet geziene manier zou verbreden. Jones haakte echter af om onduidelijke redenen en werd vervangen door een minder klinkende naam als Hush Arbors, terwijl Tibets eigen collectief Current 93 aangekondigd heeft een langere set te spelen die vooral ouder werk bevat.

De editie van 2008 was niet zonder tegenslagen (en dat voor het zelfs van start is gegaan), maar het verandert niets aan het potentieel van dit festival. Net zoals vorig jaar zullen er ongetwijfeld enkele sterke tot machtige concerten gespeeld worden. We zijn nu al benieuwd naar de editie van 2009.