De Brassers :: ''Vroeger waren we de pest, nu zijn we cultureel erfgoed''

De Brassers :: ''Vroeger waren we de pest, nu zijn we cultureel erfgoed''  
Print
    
Pagina 1 2 3

Hoe straf de generatie Belgische rockers van het begin van de jaren tachtig ook waren, veel blijft er niet meer van over. Eén groep blijft echter als een rots in de branding overeind. Net omdat het allemaal niet meer moet, gaat het immers een stuk gemakkelijker dan toen. En dus doen De Brassers nog steeds hun eigenzinnige ding. En dat is nu voor het eerst verzameld op Gesprokkeld en bespoten. Een "niet definitieve copulatie", want punkers zullen altijd punkers blijven.

Imagegoddeau: Even terug naar het begin: waar kwam de vonk vandaan? Waarom wilden Marc Haesendonckx, Willy Dirkx, Marc Poukens, Eric Poukens en Ben Deckers samen muziek maken?
Haesendonckx (bas): "Ik denk dat het begonnen is in 1977 op Jazz Bilzen. Dat festival was nog stevig geworteld in de hippiecultuur met gezapige lang uitgespannen jams en liep dan ook op zijn laatste benen. Om een of andere obscure programmatorische reden stonden daar echter plots na elkaar The Damned, The Clash en Elvis Costello. Dat was een revolutie: wat een energie hadden die! Een klein deel van het publiek was mee, de rest was totaal gechoqueerd. Voor ons was het een wakker worden: je kwam buiten met de idee "dat kunnen wij ook". Muziek werd teruggebracht bij de toeschouwers."
"Ik had in Brussel hier en daar wel een flard van de platen van die groepen opgevangen, maar daar bleef het bij. We zijn dan ook enkele keren naar Londen gegaan om die groepen aan het werk te zien, nadien kwamen ze ook in Nederland spelen en zo was het vertrokken: die oerpunkgedachte om zelf iets te beginnen. Ik weet niet meer hoe het komt, maar wij speelden wel wat trager dan de meeste punkgroepen."
Dirckx (gitaar): "Een paar versnellingen lager zelfs. En toen we goed en wel op dreef waren gekomen, kwam die eerste LP van Joy Division en de eerste paar platen van P.I.L. uit. Eigenlijk liep punk toen al op zijn laatste benen."
Haesendonckx: "En doordat wij wat trager waren, waren we onze tijd vooruit." (lacht)

goddeau: Ik kan me voorstellen dat het niet zo evident was om aan die punkplaten te raken in Hamont?
Haesendonckx: "In Brussel was er één alternatief winkeltje, waar alle nieuwe punk en new wave in een bak stond verzameld. Daar kocht je dan ongeveer alles van en acht op tien platen waren ook goed. Een beetje later was er Bullet, een winkel in Eindhoven, waar je die ook kon kopen. Eigenlijk was het in het begin vrij simpel en kon je alles vlot volgen."
"Joy Division hebben we in Eindhoven zien optreden, niet in Londen. Daar hebben we The Damned zien spelen en Adam & The Ants voor hun commerciële periode. Het ging ons meer om de spirit van de mensen die je in Londen op straat en in bepaalde kleine clubs zag."

goddeau: In tegenstelling tot de punkers die snel speelden, klonken jullie log en doemerig. "De Brassers verzetten zich maar hebben eigenlijk al te veel geleden", schreef een recensent daarover in die tijd. Vat die zin het verschil tussen punk en wat jullie deden goed samen?
Haesendonckx: (na een lange collectieve stilte) "Dat weet ik niet. Het verschil met de punkgroepen was dat zij in het begin nog het optimistische idee hadden dat hun nieuwe generatie alles ging veranderen. Wat later, toen wij er aan begonnen, had iedereen wel door dat alles opnieuw gerecupereerd werd. Iedereen plooide zich terug op zichzelf en zo ontwikkelde die doemgedachte zich."


23 april 2008


Meer op Goddeau.com
goddeau.com
goddeau.com
azerty