|
 goddeau: ’t Was ook een uitzichtloze periode, zo wil de overlevering.
Dirckx: "We zaten allemaal aan de dop in die tijd. Niet dat we dat erg vonden: zo hadden we ook veel tijd om muziek te maken. Maar zo was het: hoge werkloosheid, energiecrisis, rakettenbetogingen, mijnsluitingen…"
Marc Poukens (zang): "CVP…"
goddeau: En als ik die befaamde Nederlandse reportage zie, dan was het echt wel een andere tijd: rockmuziek maken was nog geen evidentie.
Haesendonck: "Zeker niet in Vlaanderen. Je had wel al een paar clubs, maar daarnaast had je enkel het circuit van de parochiezalen. En in de meeste gemeenten en stadjes kon men maar moeilijk overweg met dat nieuw soort volk dat zich in het zog van de new wave vertoonde."
Poukens: "Nu, dat filmpje is maar een filmpje hoor."
Dirckx: "Echt agressief werd er niet op ons gereageerd: je moest niet bang zijn om op je gezicht te krijgen, maar we lokten wel veel reactie uit bij de mensen. De gevestigde orde, zoals de katholieke werknemersbeweging, de burgemeester en politie, de scholen… was toch wel bang, ook al omdat ze zagen hoe hun eigen kinderen aangetrokken werden door ons. Wij zijn allemaal van Hamont, maar hij (wijst naar Haesendonckx) was van Overpelt, tien kilometer verder. En zo reageerde men ook op hem: wat kom jij in Hamont de boel op stelten zetten, ga terug."
Haesendonck: "We zochten die reacties niet, maar door je eigen ding te doen, schiep je vanzelf verwarring. Dat was een houvast voor onszelf: wat men niet wilde dat we deden, gingen we net meer doen. En dat werd onze identiteit. En het werd soms wél gewelddadig: op een fuif hebben eens een flesje bier op mijn hoofd kapot geslagen omdat ik er punk uitzag. Sommige mensen konden daar niet mee overweg. Nu zijn de mensen al meer gewoon, nu er meer soorten muziek zijn. Toen was het iets nieuws en onbekends waarop men geen antwoord had… een beetje zoals in Easy Rider wordt gereageerd op de hippies, maar dan op de punk."
Poukens: (imiteert een verontruste burger) "Dat willen we niét hebben…"
goddeau: Hoe komt het eigenlijk dat er nooit een echte plaat is uitgekomen van De Brassers?
Dirckx: "We hebben er te weinig geduld voor, terwijl je daar echt moet op werken."
Haesendonckx: "Na de Rock Rallyfinale van 1980 hebben we dat wel eens geprobeerd op aandringen van iemand van een label, maar dat pakte niet. Wij aardden niet in een studio. Nu pas hebben we met Danny Stevens iemand gevonden die met ons overweg kan. We zijn immers geen muzikanten, we zijn het enkel gewoon om te spelen in een garage waar je elkaar aanvoelt. In een studio moet je om beurten je beste beentje voorzetten en dat lukt niet. Dat we de afgelopen drie jaar meer hebben opgenomen dan de jaren voordien is allemaal dankzij hem."
Dirckx: "Dat is allemaal live gespeeld: in één take er op. We hebben elke song twee keer geprobeerd en dan één versie uitgemixt."
23 april 2008 |
|
