De Brassers :: ''Vroeger waren we de pest, nu zijn we cultureel erfgoed''

goddeau: Waarom moest er een verzamelaar komen? Poukens: "Het moest van de manager. Imménse druk." (lacht)
Haesendonckx: "Alles kan veranderen hé. Drie jaar geleden wilden we die nieuwe nummers niet uitbrengen, nu wel. En dan nog hebben we lang getwijfeld. Onze manager heeft uiteindelijk de knoop doorgehakt. Ik ben tevreden dat het er is, want anders zou er veel verloren zijn gegaan."
Dirckx: "Daarom hebben we tussen de songs ook die interviewfragmentjes uit die Nederlandse reportage erop gezet; om de sfeer van toen weer te geven. We willen daar zeker geen mythe mee scheppen, maar ons eerder wat mee relativeren. Uiteindelijk is het ergens toch om mee te lachen als ik daar nu op terugkijk: hoe we zelf waren, hoe we op die antipathie van de burgers reageerden."
Poukens: "Want we deden er natuurlijk wel een schep bovenop. Wij waren geen mietjes die zich lieten doen."
Haesendonkx: "Het toont ook aan hoe de zaken veranderd zijn. Je hoort op de cd iemand zeggen dat hij zijn kinderen nooit zou toelaten zo te worden, maar op dit moment staan we op de website van de heemkundige kring van Hamont vermeld als cultureel erfgoed. Toen waren we de pest. De zaken evolueren dus."

goddeau: Hoe komt het eigenlijk dat de nieuwe nummers allemaal in het Engels zijn gezongen?
Poukens: "De Nederlandstalige teksten zijn van de andere Marc, die in het begin alle teksten schreef. Ik kan gewoon goed overweg met een microfoon, meer niet. Geef me een goeie bas, drum of synth en de tekst die daarop moet en we zijn vertrokken. Sinds ik ook teksten schrijf, zing ik in het Engels, want in het Nederlands vind ik het niet zo gemakkelijk."
Haesendonckx: "Mij leek het indertijd het meest logisch om het op papier te zetten in de taal waarin het in mijn hoofd zat. Zoals het voor hem logischer is om in het Engels te zingen. Of in het Duits, als de muziek wat militair aandoet. (lacht) Dan komen zijn Duitse roots boven. Vandaar ook dat er niet veel Nederlandstalige songs meer worden gemaakt: hij heeft altijd als eerste een Engelstalige klaar, dus het is niet meer nodig."

goddeau: Wat zijn de plannen nu met de release van Gesprokkeld en bespoten? Gaan jullie meer spelen?
Haesendonckx: "Als het ons aanstaat en we hebben er zin in, dan doen we het. En neen, we hebben er geen spijt van dat we het vroeger niet professioneler aangepakt hebben. We moeten er toch niet van leven. In het begin dachten we daar ook niet over na."
Dirckx: "En toen was het plots gedaan. En de volgende keer dat we samen speelden waren we vijftien jaar verder en hadden we allemaal een job."
Haesendonckx: "Dat is een luxesituatie: we kunnen onze zin doen en moeten niet alles aannemen. Niets moet."

goddeau: Weet je dat een origineel exemplaar van de EP They Wanted Us Away op eBay veertig euro haalt? Denk je dan: "toch een impact gehad"?
Haesendonckx: "Dat we op eBay voor zoveel geld van de hand gingen, heb ik ergens gelezen ja. Ik vind die EP nochtans niet eens zo goed; het is één van onze zwakste dingen. Die cassettes die we hebben uitgebracht waren veel beter, zelfs al was de kwaliteit minder."
Poukens: "Impact? Als er op een concert één gast met zijn kop staat te schudden is het al keigoed."

goddeau: Om af te sluiten: Jullie zijn ondertussen bijna vijftigers. Hoe doen jullie dat om nog zo intens te zijn op het podium?
Poukens: "Geef mij een micro en ik ben weg; de rest moet mee, willen of niet."
Haesendonckx: "En dan staan wij daar hé."