Hoe The Triffids hun drie wensen teruggaven

Nochtans hadden The Triffids best moeite gedaan om iets te bereiken met hun muziek. Na de uiterst lovende reacties op Born Sandy Devotional tekent de band bij Island, maar niet vooraleer het in een schapenstal opgenomen In The Pines uit te brengen, een saluut aan hun indiejaren of, zoals gitarist Graham Lee het stelde "iets dat gedaan moest worden, toen het nog kon. Of het werkte of niet, had geen belang. En als het niet werkte, hadden we tenminste demo’s voor een volgende plaat in handen."

Die volgende plaat zou Calenture worden en In The Pines vervult, hoewel de plaat wél werkt, deels de rol van demo voor dat album. Staan op In The Pines naakte, spontane versies van nummers als "Jerdacuttup Man", "One Soul Less On Your Fiery List" en "Trick Of The Light". Op Calenture klinken diezelfde songs plots heel wat eigentijdser.

Gezien de voorliefde van de band voor beide vormen van muziek waren The Triffids niet altijd even makkelijk te plaatsen. "Ik hou van Madonna," zei David McComb, "maar als ik dat zeg, krijg ik blikken van ongeloof toegeworpen. Nochtans meen ik dat, er is geen ironie mee gemoeid. Ik geniet van zulke muziek." Zulke uitspraken maken het er natuurlijk niet makkelijker op in een tijdperk waarin nog een stevige muur staat tussen zogenaamd alternatieve en commerciële muziek. Maar de band houdt ook van andere muziekjes: The Triffids vallen evengoed voor meer klassieke songschrijvers als Leonard Cohen — die op dat moment overigens evengoed met synthesizers in de weer is — en Bob Dylan. Van die laatste wordt op Treeles Plain bovendien "I Am A Lonesome Hobo" gecoverd.

Al denkt niet iedereen daar hetzelfde over. De pers bijvoorbeeld. "Plaat na plaat werden we afgeschilderd als verward en richtingloos," zei McComb vlak voor het verschijnen van The Black Swan, het laatste album van de band. Op die plaat flirt de groep niet meer met modieuze instrumenten en klanken, het is een stevige vrijpartij geworden. "Wij zouden geen hiphopdrumsprogramma mogen gebruiken omdat we uit Perth, Australië komen? De beste muziek ontstaat net doordat mensen die er niet voor gekwalificeerd zijn hem gaan maken." Toch blijft die laatste plaat een vreemde eend in de bijt, met zijn kaal drumgeluid en dito eightiessynths.

Na die plaat was het trouwens gedaan. Niet bewust: The Triffids zijn nooit echt gesplit. Wanneer de band in augustus 1989 voor het laatst van een podium wandelt, is het gewoon even welletjes geweest. De helft van de band bleef actief in de muziek, met Martyn Casey die een Bad Seed werd bij Nick Cave als bekendste voorbeeld. De anderen werden leraar, advocaat of architect. Een doorstart van de groep komt er niet van door McCombs overlijden in 1999. Pas in 2006, wanneer Domino begint met de heruitgave van de studioplaten, is het zover. The Triffids staan, met een serie gastzangers, opnieuw op het podium, zij het in Vlaanderen en Nederland en voor slechts enkele honderden mensen. Het duurt tot januari 2008 vooraleer een gelijkaardig concert plaatsvindt in het thuisland. De studioplaten, die zijn ondertussen allemaal opnieuw beschikbaar, klaar om ontdekt te worden door nieuwe fans.