The Fall: 32 jaar pure chaos en briljant gepruts

Het Fall-zesstappenplan

Je weg vinden tussen de 27 reguliere studioalbums, 35 compilaties en nog een hoop live-albums, bootlegs en Peel-sessies (we zijn de tel ondertussen kwijt) is een onbegonnen werk, temeer omdat de kwaliteit van de muziek bijwijlen even grillig lijkt te zijn als Smiths karakter. Voor wie zich de moeite wil besparen om veel plaats vrij te maken in zijn platenkast is er de uitstekende dubbelverzamelaar 50,000 Fall Fans Can’t Be Wrong uit 2004, waarop een goed overzicht wordt gepresenteerd van het beste uit alle periodes van de groep. Voor de anderen geven we even de best mogelijke introductie tot het Fall-fenomeen via zes van hun beste en meest bepalende platen:

Live At The Witch Trials (1979): Hoe het begon. "We are the Fall/ Northern white crap that talks back!", schreeuwt Smith aan het begin van het opgejaagde "Like To Blow"; een beginselverklaring van jewelste. De groep klinkt gejaagd en is nog stevig geworteld in de punktraditie, maar de kenmerkende repetitie en het bijtende sarcasme van Smith laten zich al tonen in het heerlijk rammelende "No Xmas For John Quays". Ook van dezelfde categorie en kwaliteit: Dragnet uit hetzelfde jaar.

Grotesque (After The Gramme) (1980): Met Graig Scanlon vindt de groep een geweldige gitarist die het geluid veel scherper en rauwer zal maken en mee het definitieve Fallgeluid zal bepalen. Die fase begint met Grotesque, hun eerste album dat over de hele lijn indruk maakt; Velvet Underground-achtige rockers als "The Container Drivers", donkere en epische jams als "The N.W.R.A" en alles ertussenin. Valt het best te consumeren samen met de al even indrukwekkende Slates-e.p. (1981).

Hex Enduction Hour (1982): De vroege jaren tachtig waren voor The Fall de hoogdagen, en het wispelturige Hex Enduction Hour is ongetwijfeld de beste plaat uit de pre-Brix periode. Smith had zichzelf voorgenomen dat dit hun laatste plaat zou worden, en dat is er ook aan te horen: de muziek ademt waanzin uit, en de groep, ondersteund door twee drummers, was zelden zo gefocust en rauw. Het hoogtepunt? Het bezwerende "Hip Priest", een met spanning gevulde avantgardejam met een immense climax, dat ondertussen uitgegroeid is tot hun bekendste nummer dankzij het gebruik ervan in Silence Of The Lambs. Zelden was een uur zo spannend en adembenemend.

This Nation’s Saving Grace (1985): Mevrouw Brix Smith, die zich voor het eerst liet horen op het excentrieke repetitiefeest en persoonlijke favoriet Perverted By Language, domineert dit veelzijdige meesterwerk. De unieke kijk op alle vormen van popmuziek die hier naar boven komt zorgt voor een geweldig album dat nu weer rammelig rockt, dan weer rauwe danspop presenteert of de luisteraar meeneemt in weer een avantgarde-experiment zonder zijn toegankelijke natuur te verliezen.

Extricate (1990): Een twijfelgeval, maar noodzakelijk om de rommelige en met excessen gevulde jaren negentig te begrijpen. Extricate toont de evolutie van alternatieve rock naar funky Madchesterdance en honingzoete pop na het vertrek van Brix. Het is een plaat die nog meer dan anderen veel tweedracht zaait onder de fans, maar die niettemin belangrijk en soms ook buitengewoon goed te noemen is. Luister naar de briljante cover van The Monks’ "I Hate You" of de schrapende dubsingle "Telephone Thing", en ontdek een vergeten parel in hun discografie.

The Real New Fall LP (Formerly "Country on the Click") (2003): De beste plaat in het garagerockelan van dit decennium, en een glorieus ereherstel na al die jaren gekwakkel. Hoe kan een mens nu stilzitten op de lekker rockende intentieverklaring "Theme From Sparta F.C." of de electrorock van "Green Eyed Loco Man"? Hoe kan men niet onder de indruk zijn van de bezwerende experimenten van "Mike’s Love Xexagon" of "Last Commands Of Xyralothep Via M.E.S."? Als u de hedendaagse Fall wilt verkennen, is dit een must-have.