Isobel Campbell & Mark Lanegan :: ''Fantaseren over een psychedelische, erotische dood''

Met het veelgeprezen Ballad Of The Broken Seas kon Isobel Campbell voor het eerst de loodzware erfenis van haar Belle & Sebastian-verleden van zich afschudden. Op Sunday At Devil Dirt gaat ze voor de tweede keer een duivelse combine aan met Mark Lanegan, die ze ooit haar hoogsteigen Lee Hazlewood noemde. "Al was ik toen wel een heel klein beetje dronken, moet ik toegeven."

Isobel Campbell interviewen is geen makkie. Timide als een pasgeboren hertenjong kruipt de 32-jarige Schotse in haar schulp zodra het gesprek iets te persoonlijk wordt. Hoewel niet onsympathiek, is ze bovendien vaak erg kort van stof. Haar verontschuldigende, bijna hulpeloze blik telkens als ze weer eens zonder woorden valt, verraadt dat een persdag als deze voor haar meer een marteling is dan een dagje gezellig palaveren over werk en leven. De belofte dat we het komende halfuur zo aangenaam mogelijk zullen maken beantwoordt ze zichtbaar opgetogen met een dankbare glimlach.

goddeau: Hier gaan we! Is Mark Lanegan de enige met wie je deze plaat had kunnen maken?
Isobel Campbell: "Ik heb de nummers geschreven met de gedachte dat Mark ze zou inzingen. Maar die zat toen in een moeilijke periode en ik was niet zeker of hij wel zin had in een nieuwe plaat. Toen heb ik eens voorzichtig gepolst bij Dr. John omdat die de perfecte stem heeft voor wat ik in gedachten had, en dat vlotte ook goed. We hadden elkaar al wat dingen toegestuurd toen ik Mark vroeg of hij een tweede samenwerking zag zitten. ’In a heartbeat’, was zijn antwoord, en ik kan niet ontkennen dat ik blij was als een kind. (lacht verlegen)"

goddeau: Op Ballad Of The Broken Seas waren de rollen nog netjes verdeeld, deze keer haalt Lanegan duidelijk de bovenhand. Ben je niet bang dat mensen dit meer als een Laneganplaat zullen beschouwen?
Campbell: "Die kans bestaat, maar het stoort me niet echt. Ik heb niet zo’n groot ego op dat vlak. Dat Mark de centrale figuur op deze plaat is, heb ik bewust zo gekozen: ik wou zelf wat meer op de achtergrond blijven… (stilletjes) Mijn zelfvertrouwen kende ook een dipje in die periode... Ik word wel om de oren geslagen met vragen over Mark maar zelfs dat stoort me meestal niet, zolang het maar over mijn muziek blijft gaan. Tenslotte heb ik de hele plaat geschreven en geproduceerd en zijn het mijn songs dus ik ben waarschijnlijk nog altijd degene die het best geplaatst is om erover te spreken."

goddeau: Sunday At Devil Dirt is een heel donkere plaat, net als zijn twee voorgangers.
Campbell: "Veel nummers op deze plaat gaan over de dood. Ik fantaseerde over een soort van mooie maar mysterieuze, psychedelische en erotische dood. Diep vanbinnen ben ik heel gothic, eigenlijk. Ik ben een vrij donkere persoon. Als je zoals ik veel nadenkt over het leven stoot je sowieso op allerlei duistere toestanden, niet? Maar ik ben niet aan Sunday… begonnen met de intentie om eens een donkere plaat te maken. Dat komt vanzelf. Ik vind het wel belangrijk dat al mijn platen op een lichtere noot eindigen. Ook deze keer liggen de laatste twee nummers iets minder zwaar op de maag. Anders zouden we ons allemaal ophangen, ofzo..."

goddeau: Ballad Of The Broken Seas werd genomineerd voor de prestigieuze Mercury Award. Voelde je daardoor extra druk tijdens de opnames van deze plaat?
Campbell: "Oh ja, absoluut. En ik voelde me er rotslecht bij. De druk maakte me enorm nerveus en ik werd overmand door een immens verantwoordelijkheidsgevoel, iets wat ik écht niet leuk vind. De nummers schrijven is altijd gemakkelijk, maar vanaf ik ze aan de muzikanten moet voorleggen voelt het alsof mijn baby van me weggenomen wordt. Het idee wordt minder puur en de songs ondergaan sowieso een verandering. Soms is het resultaat mooier, maar vaak is het ook vechten om de puurheid van mijn oorspronkelijke idee, het liedje in mijn hoofd, intact te houden. Ook muzikanten hebben al eens een mindere dag. Heel stresserend allemaal. Daarom produceer ik mijn platen ook liever zelf."