LES NUITS: Jamie Lidell :: ''Ik ben Amy Winehouse zeer dankbaar''

Met zijn nieuwe album Jim lijkt Jamie Lidell het juk van eeuwige grote undergroundbelofte van zich af te willen werpen. Hij solliciteert met sommige songs onbeschaamd naar mainstream succes, zonder daarom al te grote compromissen te willen sluiten. De grote elektronica-hausse is alleszins al een tijdje voorbij, dus waarom ook niet. Lidell zelf verliest er alleszins zijn eigenzinnigheid en charme niet bij.

goddeau: Je nieuwe album ligt nogal in de lijn van je vorige, Multiply, terwijl je vroeger met elk nieuw album wel een nieuwe stijl koos. Heb je je stijl nu gevonden? Of zie je zelf wel veel verschillen tussen Multiply en Jim?
Jamie Lidell:"Ja, ze zijn zeker verwant. Jim is zo’n beetje het neefje van Multiply. Je kan inderdaad wel zeggen dat het een beetje voortborduurt op hetzelfde thema, maar wel met meer focus. Ik heb wat lessen geleerd met Multiply en heb nu geprobeerd om tot tien strakke songs te komen zonder te veel ballast. Ik hoop zo een nieuw publiek te bereiken, zonder dat van Multiply te verliezen. Eigenlijk zijn het gewoon tien nieuwe songs die ik zelf erg goed vind. En het is al moeilijk genoeg om tien songs te schrijven die ik zelf erg goed vind, in welke genre dan ook (lacht). Maar er zijn toch ook wat verschillen. Er staan een paar dingen op die ik nooit eerder heb gedaan. Zo staat er hillbilly funk op, wat g-funk en een soort country ballad. De twee albums zijn dus wel verwant, in die zin dat ik in ongeveer dezelfde stijl zing, maar de songs verschillen toch wel."

goddeau: Het grootste verschil dat mij opviel was dat je elektronische achtergrond op Multiply veel meer aanwezig is, onder meer met de multitracking van je zanglijnen. Dat soort dingen hoor ik minder op Jim.
Lidell:"Mja, misschien wel op "Hurricane": dat nummer is wel vrij agressief, met veel synthesizers en noise. Het is nog altijd geen echt braaf album. Er wordt wel wat geschreeuwd en zo. Maar heel wat mensen zullen het wel een vrij toegankelijk album vinden. Ik hoop dat alleszins wel, want het is ook een meer commercieel album, zoveel is zeker. Ik wil ook op de radio komen en me meten met andere artiesten. In die zin is het ook wel een experiment."

goddeau: Met dit album heb ik het iets minder, maar zeker op Multiply leek elke song wel een hommage aan een andere grote soulartiest. Otis Redding, Stevie Wonder, Marvin Gaye... Ga je bewust zo tewerk?
Lidell:"Niet helemaal, maar ik begrijp wel wat je bedoelt. Ik ken het werk van die artiesten natuurlijk erg goed. Het is meer iets als de radio afstemmen op de juiste zender: je in een juiste periode inleven. Ik heb me absoluut gefocust op de periode tussen de jaren ’50 en de jaren ’80. Er is een klein beetje ’80s in het mixen van het album geslopen, maar voor de rest klinkt het zeker ouder. Ik heb dan ook nog niets ontdekt dat klinkt als nu en wat ik ook goed vind. Mensen komen dan bijvoorbeeld af met LCD Soundsystem, maar dat is duidelijk ’80s. Ik ben nog niet aan die periode toe. Ik heb mijn kleine niche: drie decennia in tien songs gebald. Dat is genoeg voor nu. (lacht)."