The Notwist :: "Muziek is waardeloos geworden""

2008 belooft het jaar van de terugkeer van enkele cultgroepen uit de jaren negentig te worden: My Bloody Valentine, Portishead, ...Ook The Notwist keert na zes jaar terug met een nieuw album: The Devil, You + Me.

Het vorige album van The Notwist, Neon Golden, gold destijds als voortrekker van de indietronicascene. De plaat kenmerkte zich door een haast vlekkeloze fusie van elektronica en gitaarmuziek. Sindsdien maakten vele groepen (Styrofoam, Khonnor, Dntel, ...) dankbaar gebruik van dat opmerkelijke geluid. Rond The Notwist zelf bleef het vrij stil, tot enkele maanden geleden plots het bericht kwam dat de groep eindelijk een opvolger voor Neon Golden klaar had. Martin Gretschmann, de toetsenist van het Duitse kwartet, doorbreekt de stilte.

Gretschmann: “Voor ons voelt dit helemaal niet aan als een comeback. Het belangrijkste was om een nieuwe plaat te maken die we zelf ook zouden kopen. We werkten ook meer dan twee jaar lang aan het album, al moesten we af en toe noodgedwongen enkele weken pauzeren. Twee jaar aan een stuk doorwerken zou gekkenwerk zijn. Tijdens die pauzes sleutelden we thuis verder aan de nummers, ieder apart. Pas de laatste twee à drie maanden werd het hectischer. Dan kregen de songs echt vorm, kwamen de eerste reacties van buitenaf en steeg de adrenaline zienderogen. We wilden vooral niet in herhaling vallen”.

goddeau: Waarin verschilt dit album dan met jullie vorige?
Gretschmann: “Het grootste verschil is dat je nu in de eerste plaats vooral een verzameling popsongs hoort, in plaats van een aantal tracks opgebouwd uit verschillende onderdelen. Achteraf gezien hebben we tijdens het opnameproces van Neon Golden te veel tijd verkwist aan dingen die onbelangrijk bleken. Alles was toen strak onderverdeeld: we namen een instrumentaal stuk op, dan de zangpartijen, vervolgens een akoestisch deel, ... Het volgde elkaar allemaal te veel op. We werkten toen eerst de delen af en gaven dan pas de song vorm. De groep heeft veel geleerd uit die uitputtende ervaring. Want uiteindelijk doet het er niet toe waar de geluiden vandaan komen, zolang ze samen maar een sterke song vormen.”

goddeau: Toch zitten de songs nog steeds boordevol subtiele details.
Gretschmann: “Klopt, maar die vormen geen doel meer op zich. De productie staat nu volledig in dienst van de song. Als je al zo lang bezig bent, en je bovendien twee jaar aan een nummer schaaft, heb je er wel een idee van of het zal werken of niet. Als je het lied dan nog niet beu gehoord bent, zal het wel niet slecht zijn. Het is wel bizar dat we heel uiteenlopende reacties op de plaat krijgen. De één vindt de drums erg zacht en de andere dan weer vrij luid. Dat overkwam ons nog nooit. Blijkbaar bepaalt de stemming waarin je luistert de manier waarop je de songs interpreteert. Als je afwast, hoor je eerder de popsongs dan wanneer je de plaat op het werk hoort. Al hebben we nooit de intentie gehad om afwasmuziek te maken, laat dat duidelijk zijn (lacht).”