The Notwist :: "Muziek is waardeloos geworden""

goddeau: Op The Devil, You + Me staan geen hitgevoelige nummers als “Chemicals” of “Pilot”. Een bewuste keuze?
Gretschmann: “Helemaal niet. The Notwist is nooit een singleband geweest. We zijn nooit de studio ingetrokken met in het achterhoofd: ‘Laten we eens een straffe hit maken.’ Een hit is iets wat je overkomt, maar het is bovenal iets erg vergankelijk. Wel belangrijk was de volgorde van de nummers. Wij stammen uit de periode van vinyl. Toen kon je moeilijker zappen tussen de tracks en viel het veel meer op als er slechte nummers op het album stonden. Wat niet wegneemt dat elke song op zichzelf moet kunnen staan. Maar we liggen er zeker niet wakker van dat er geen hit op de nieuwe plaat staat.”

goddeau: Wat jullie wel behouden, is dat voortdurende steekspel tussen akoestische en elektronische elementen. Is er binnen The Notwist een tweestrijd tussen de liefhebbers van de akoestische kant en de liefhebbers van de elektronische zijde?
Gretschmann: “Neen, dat is een heel natuurlijk proces. Ikzelf ben het meest van al bezig met de keyboards en de elektronische elementen. Maar tegelijk ben ik helemaal niet de persoon die steeds meer elektronica wil injecteren in The Notwist. Net zo min als de anderen meer gitaren of bas zouden willen. Er is zeker geen tweestrijd. Het moet werken voor het lied, dat is het allerbelangrijkste. We hoeven er zeker niet om te vechten. Integendeel, op de vorige albums waren we permanent op zoek naar een eigen taal om enkel via onze muziek te communiceren. Nu hebben we die gevonden: de elektronische en akoestische elementen hebben zich eindelijk met elkaar verzoend.”
“Ieder van ons zit in genoeg andere bands (Lali Puna, Tied & Tickled Trio, 13 & God, ...) om dingen te proberen die binnen The Notwist niet kunnen. Zo kan ik in Console, mijn eigen groep, veel verder gaan dan bij The Notwist. The Notwist is erg song-georienteerd, daar kan je geen tien minutenlang de beat laten lopen. In de andere groepen is er meer plaats om een andere koers te varen. Zie ze gerust als een soort uitlaatklep. Zo werkt Tied & Tickeld Trio vaak met samples en donkere jazzgeluiden en heeft Console een techno- en ambientkant. Iedere groep heeft zijn eigen gezicht en de ene biedt al meer ruimte voor experiment dan de andere.”

goddeau: Aan het begin van dit millennium stond The Notwist aan de wieg van de indietronicascène. Sindsdien maakten onder meer Postal Service, Khonnor en Thom Yorke gretig gebruik van jullie pionierswerk. Voelt dat aan als een eer?
Gretschmann: “We hebben onszelf nooit als pioniers gezien. Uiteraard voelt het aan als een grote eer als iemand als Thom Yorke zegt dat je hem inspireert. Maar we maakten deze plaat zeker niet met in het achterhoofd dat we onze plaats weer wilden opeisen. Weet je, The Notwist begon eind jaren tachtig als een post-rockgroep. Maar die naam werd dan weer pas in de jaren negentig uitgevonden. Ten tijde van Neon Golden waren we plots indietronica. Mensen kleven graag etiketten op artiesten. Maar dat is niet erg, eerlijk gezegd laat ons dat vrij koud. En net daarom speelt het ook geen rol dat andere groepen met ons geluid zouden gaan lopen, of onze plaats zouden innemen.”