|
goddeau: De plaatsen zijn nochtans beperkt geworden in de huidige muziekwereld... Gretschmann: “We merken inderdaad dat er heel wat veranderd is sinds onze vorige plaat. Iedereen in de muziekindustrie vreest voor zijn of haar baan, zelfs de artiesten. We zijn heel benieuwd hoe het zal uitdraaien voor The Notwist. De hele downloadcultuur heeft ervoor gezorgd dat muziek geen waarde meer heeft. Muziek is waardeloos geworden, niet meer of minder dan een consumptieproduct. Bovendien een product dat gratis is. Nieuwe sterren krijgen een hit op maat gemaakt en na enkele maanden zijn ze weer weg. Wij werken meer dan twee jaar aan een nieuwe plaat en dan is het jammer dat er geen besef meer is van het werk dat aan zo een album voorafgaat, vooral bij de jongeren. Het is belangrijk dat er opnieuw een bewustzijn komt dat muziek en film wel degelijk iets waard zijn. Wij kunnen echter niet vrijuit experimenteren met verkoopstechnieken zoals Radiohead dat doet. Voor ons zou dat enkel verlies betekenen Nu zitten we in de schulden en de verkoop van de plaat moet ons daaruit halen.” “Toch ben ik geen doemdenker, er is altijd al muziek geweest sinds de mensen konden denken, en er zal altijd muziek blijven zolang de mensen blijven bestaan. Onze ervaring is ook dat de mensen gehecht zijn aan eerlijke muziek. Dat is het grote streefdoel van The Notwist: eerlijkheid. Alsook kunnen toegeven aan minder leuke gevoelens. Alles hoeft niet altijd opgewekt te zijn, zo is het leven niet.”
goddeau: Dat realisme komt ook terug in jullie teksten, nietwaar? Gretschmann: “Die zijn inderdaad een weerspiegeling van het echte leven. Zo staat de Duivel in de albumtitel symbool voor de minder aangename dingen in het leven. Uiteindelijk komt het erop neer om zo goed mogelijk om te gaan met zowel de leuke als de minder leuke momenten. Ook al gebeuren er nare dingen, telkens opnieuw moeten we doorgaan met het leven. De laatste zes jaar zijn we ouder geworden en zijn er ons heel wat aangename en onaangename dingen overkomen. Vrienden en familieleden zijn overleden, maar tegelijk kregen sommigen van ons kinderen. Het was een heel bizarre periode. Alles bij elkaar genomen gaat het in het leven niet om ontsnappen aan de werkelijkheid, maar om haar recht in de ogen te kijken en ermee om te gaan. goddeau: Als afsluiter, en we kunnen er zwaar naast zitten, maar is “Gone, Gone Gone”, het laatste nummer van jullie plaat, een ode aan Nick Drake? Het doet ons denken aan zijn “Northern Sky”... Gretschmann: “Dat zou je aan Markus (Acher, de zanger van de groep, nvdr.) moeten vragen. Maar het kan best zo zijn, hij is een zeer grote fan, en hij luisterde tijdens het opnameproces vaak naar Nick Drake. Bovendien heeft het nummer inderdaad dezelfde geborgenheid als “Northern Sky”.” Niet veel later komt Markus er even bijzitten en vertelt hij ons stiekem dat Nick Drake inderdaad een grote inspiratie vormde voor die song. Hij geeft ons ook de raad eens goed naar de piano van “Pink Moon” te luisteren. “But just don’t tell anyone!” Beloofd! The Notwist stelt The Devil, You + Me voor op het Dourfestival (17 tot 20 juli).
7 mei 2008 |
|