LES NUITS 08: La Nuit Du Botanique, 9 mei 2008, Botanique

Rock in de Orangerie! Met hun kersvers debuut Box Of Secrets onder de arm is Blood Red Shoes zowat de meest geanticipeerde band van de avond. Het duo slaagt er echter niet volledig in alle verwachtingen in te lossen. Ja, het knalt, scheurt en heeft de intentie om niets van je trommelvlies heel te laten, maar toch missen de rocknummers van het duo iets. Misschien komt het door de hele hype die Blood Red Shoes bombardeerde tot nieuwe vuile rock-‘n-roll-sensatie. Die is immers aardig om naar te kijken, maar ook niets meer of minder. Als het ooit tot een doorbraak komt: chapeau, maar op basis van wat hier te zien is, is er nog behoorlijk wat werk aan de winkel.

Two Gallants zijn daarentegen duidelijk wel in staat tot grootse dingen. Met een bevlogen set worden harten veroverd en zieltjes gewonnen. Ook al zijn het twee twintigers die op het podium staan, de prestaties die het duo neerzet, zijn dermate indrukwekkend dat het lijkt alsof Two Gallants al decennialang podiumervaring heeft opgebouwd. Tyson Vogel en Adam Stephens zijn dan ook zo op elkaar ingespeeld dat het haast beangstigend wordt. Zelfs aanhoudende gitaartechnische problemen kunnen het duo er niet van weerhouden een triomftocht neer te zetten. “Reflections Of The Marionette” klinkt zowel stormachtig als sprankelend en met een bevlogen “Seems Like Home To Me” weet het duo zowat alle aanwezig harten in te palmen. Niet verwonderlijk, aangezien het tweetal -- ondanks alle technische tegenslagen -- zichzelf absoluut overtreft en zulk een bevlogen performance neerzet dat ”respect” het enige woord is dat na afloop over de lippen gaat.

One-hit-wondertijd in De Chapiteau: We Are Scientists knalt even heerlijk strak tijdens de onweerstaanbare hitsingle “Nobody Move, Nobody Get Hurt” en ook de huidige single “After Hours” is plezierig, maar daarna voelen we ons weer gedwongen de ingezakte roosgeglazuurde cake-metafoor boven te halen; bergaf ging het, en nog geen beetje. Het zal zo te horen bij die ene hit blijven.

I’m from Barcelona hoeft live niets meer te bewijzen en dat weten ze: als een raketmotor trekt het veelkoppige Zweedse collectief het betere feestje op gang. En ja hoor, ook deze keer ontbreken de confetti en de grote en kleine ballonnen niet. Dat het een arme-mensen-versie van Flaming Lips betreft, mocht de pret niet drukken, net zo min als dat ze niet in de voltallige bezetting aanwezig waren. De tent ging collectief uit zijn dak voor vlot meezingbare nummers als “Treehouse”, “Collection of Stamps”, “Ola Kala”, “Barcelona Loves You” en uiteraard “We’re from Barcelona”.

De nieuwe nummers opereren een beetje in hetzelfde idioom als debuutplaat Let Me Introduce My Friends: vrolijke, aanstekelijke, vaak explosieve, soms ronduit hilarische pop met veel aandacht voor de blazerpartijen en de koortjes. Meer van hetzelfde in het nieuwe materiaal dus, en dat kan je ook van het concert zeggen: uiteraard dook en surfte zanger/bezieler Emanuel Lundgren met een plastieken bootje regelmatig in en over het publiek en uiteraard amuseerde iedereen zich op het podium te pletter. Onbegrijpelijk dus dat de groep zijn concert besloot met een volledig voorgeprogrammeerde elektrodeun; haast alsof je na een klassiek concert een hardrockplaat opzet. I’m from Barcelona vormde het lollige orgelput van een avond waarop het af en toe prettig ontdekkingsreiziger spelen was.