LES NUITS 08: Cocoon + Moriarty, 10 mei 2008, Botanique

Wie zich bij dit broeierig weertje vrijwillig met tientallen samen in een volgeboekte Rotonde propt, getuigt van wilskracht. Voor een eerste doortocht van het Frans-Amerikaanse Moriarty leek dit maar een kleine moeite.

Alsof we geen zuchtje wind konden gebruiken, schotelt het duo Cocoon ons eerst ideale haardvuurmuziek voor. De jonge twintigers Mark Daumail en Morgane Imbeaud — géén koppel, zo lieten ze meer dan eens weten — hebben een hoog knuffelgehalte. Alleen begeleid door akoestische gitaar en discrete toetsen zingen de twee over babyzeehonden, de doodstrijd van een dinosaurus en vogeltjes. Dieren lijkt een hoofdthema: de pluchen beestjes op het podium zijn niet te tellen en ook de achtergrondprojecties zijn geplukt uit de natuur. Het duo ontloopt gelukkig de meligheid door een aardige scheut ironie ("I Don’t Give A Shit", "Take Off") en sympathieke bindteksten. Daumails vrouwelijke stem — een bevreemdende mix tussen Ben Harper en Paul Simon — werkt op zichzelf als een jeukende muggenbeet, maar wordt gelukkig steeds vermengd met de zoete Morgane. Wanneer ze Outkasts "Hey Ya" coveren en we ons voor het eerst bewust worden van de mooie tekst — had iemand werkelijk al "If what they say is ’Nothing is forever’/ Then what makes love the exception?" begrepen? — hebben ze al lang ieders hart veroverd. Radiohitje aan de overkant van de taalgrens "On My Way" wordt ter demonstratie luid meegezongen. Bescheiden en strikt ongevaarlijk duo.

Iets wat niet verweten kan worden aan Moriarty. Dit Frans collectief met Amerikaanse roots maakt muziek dat van ver en lang geleden komt. Van kleine vuile Amerikaanse dorpen met de sheriff die weer eens aan de whisky heeft gezeten. Van verhalen aan het kampvuur. Van het universum van HBO-westernreeks Deadwood. Hoe tijdloos en gevaarlijk Moriarty op hun debuut Gee Whiz But This Is A Lonesome Town klinkt, zo geforceerd en berekend zijn ze op een podium. De roadies die op een decorplan tuurden, waren een eerste indicatie. De talloze rekwisieten en ingestudeerde pasjes — choreografieën haast! — versterkten de theatraliteit maar maakt hen tegelijk ongeloofwaardig. Hun uitstekende mengeling van country, Woody Guthrie-folk en Kurt Weill-opera’s komt bovendien niet beter tot zijn recht door springende, acterende en zichzelf pijnlijk au sérieux nemende muzikanten.

Het is als bij wonder single "Jimmy" die de brokstukken weer aan elkaar lijmt. Allemaal samen rond de microfoon met extra aandacht voor de mondharmonica blijkt, hoe ingestudeerd ook, een uitstekende act. Het daaropvolgende "Enjoy The Silence" een mooie en interessante cover. Met het brutale maar trieste "Oshkosh Bend" lijkt Moriarty alle theater even uit het oog verloren. Helaas, bij "Lovelinesse" komen er zelfs imaginaire handpoppen aan te pas.

Moriarty puurt uit verbeelding en tijdloze rootsmuziek maar verliest zichzelf door het krampachtig in beeld te willen brengen. Niets aan te merken op het talent van ieder van de vijf muzikanten of de kolossale stem van zangeres Rosemary, maar wat meer focussen op de essentie doet niemand kwaad. Intussen zetten wij nog eens de plaat op en verzinnen we onze eigen beeldjes.

Moriarty concerteert opnieuw in de Botanique op 6 november.