Fuck Buttons :: ''We willen om onze muziek kunnen lachen.''

Jarenlang was Bristol bekend als de stad waar triphop ontstaan was, de stad waar zowel Massive Attack, Tricky als Portishead vandaan kwamen. Alle verdienstelijke pogingen van Gravenhurst ten spijt bleef het meer dan tien jaar later nog steeds als de wieg van triphop geboekstaafd. En toen was er Fuck Buttons.

Het Britse duo Andrew Hung en Benjamin John Power timmert al een viertal jaren aan de weg maar brak vorig jaar in hippe kringen door met de e.p. Bright Tomorrow. Ondertussen deelden ze al het podium met onder meer Stars Of The Lid, Liars en Deerhunter en mochten ze dankzij stadsgenoten Portishead op het toonaangevende All Tomorrows Parties spelen. Veel meer geloofsbrieven heeft een groep echt niet nodig om binnen gehaald te worden als the next big thing maar de groep zelf lijkt het allemaal niet zo goed te beseffen.

Toen Hung en Power Fuck Buttons in 2004 oprichtten, hadden ze nooit verwacht dat de bal zo snel aan het rollen zou gaan: "We zijn totaal verrast door het plotse succes. We zitten eerlijk gezegd nog steeds in the frame of mind waarin we drie jaar geleden zaten." Verklaart die ingesteldheid dan ook waarom ze zo weinig druk ervoeren bij het opnemen van hun debuutalbum, een plaat waar tenslotte al enige tijd reikhalzend naar uitgekeken werd? Was het succes nog niet doorgedrongen?

"De enige druk die we voelden, was deze die we onszelf opgelegd hebben. Het belangrijkste voor ons is immers wat we zelf van de muziek vinden. En aangezien we achter onze muziek staan, kunnen we niet zeggen dat druk groter is dan anders." Veel heeft dus te maken met hoe de groep zelf zijn muziek ziet. Muziek die heel erg verschillend is van wat de bekendere stadsgenoten maken, Hung gelooft dan ook graag dat zijn muziek "niet aan een specifieke plaats gebonden is."

Was het van bij de start de bedoeling om noise en melodie te verzoenen tot één geheel? Is de groep met andere woorden vanuit een duidelijk idee gestart? Blijkbaar niet: "als we een nummer schrijven, hebben we nog geen vooropgesteld idee van hoe het dient te klinken. De keuze om melodie en noise aan elkaar te koppelen was veeleer een onbewust proces, maar wel een waar we achter stonden." De groep verbindt echter niet zomaar beide elementen, de nummers zelf baden allemaal in een gigantische zee van ruis.

"Toen we net startten, wilden we de grenzen van noise aftasten maar daardoor zagen we er ook de beperking van in. Nu gebruiken we noise en drones als instrumenten om onze songs mee te creëren." Niet alleen de songs maar ook de luisteraar wordt volledig ondergedompeld in de wereld van Fuck Buttons. In persberichten wordt die onderdompeling omschreven als een poging om een transcendentie te bewerkstelligen tussen het universum en de luisteraar. Zelf durft de groep niet zulke boude beweringen te maken, al geven de heren grif toe dat "het idee om dat te bereiken een interessant vooruitzicht is."